ОМИЛЕНА

Кога престанав да ги барам сите радости,
дојде Ти.
Се изми во бунарот
на моето битие,
нацрта ново небо
и застана врз него за да ме осветлуваш.
Ти секогаш седнуваш до мене
дури и кога сум сама,
ми зборуваш со дланките,
ме погледнуваш со душата
и со насмевки ме разгалуваш
до растреперување.
Те препознавам по тој неодлучен мирис
што го создаваш
дур поминуваш низ небесните полјани,
а јас љубам да гледам
како широко се смееш
со мелодија на животот
– омилена моја.

Родена во Штип на 29.4.1986 година. Основно и средно училиште има завршено во родното место, а студиите ги завршува на Филолошки факултет „Блаже Конески“ – Скопје, на групата МАКЕДОНСКА КНИЖЕВНОСТ И ЈУЖНОСЛОВЕНСКА КНИЖЕВНОСТ. Работи како професор по Македонски јазик и литература во ООУ „Ванчо Прке“, Штип. Освен како книжевник, активна е и како фотограф, музичар, текстописец, а се занимава и со дизајн. Има реализирано шест самостојни изложби на фотографија: „Синестезија“, „Приказна за еден тромбонист“, „Запознај ме на ѕидот“, „ШКЛ низ објективот на Маја Рамона“, Мои фотографии – реизложба, „Огледало“, 2021 г. Голем дел од изложените фотографии во холот на Општина Штип се токму нејзини. Членува во повеќе здруженија и огранизации. Актуелен претседател е на ФКК „Ванчо Прке“, а член е на Националната фото-унија со титула Напреден фотограф. Основач и делегат е на фото-клуб „Широк агол“, а се јавува како автор-фотограф на книгите: „Водич за ПАСТРМАЛИЈАДА“ 2012 г. и „Водич за град ШТИП“ 2012 г. објавени од страна на Општина Штип. Во областа на фотографијата има постигнато повеќе награди на светско и државно ниво, а се јавува и како долгогодишен официјален фотограф на настани во Штип и пошироко како: ШКЛ, Пастрамалијада и др. Делегат е во Народна техника, Штип, а членува и во Институт за наука, култура и спорт ИНУКС. Успешно ја промовира македонската фотографија во ООН, Женева, како фотограф со фотографии од Македонија, 2023 г. Дел од организациониот одбор е на: „Фестивал на песни за деца ВЕСЕЛО ШТУРЧЕ“, „Куманово џез фестивал“, „Hangout music festival“, „Никулци“, Денови на македонска фотографија“, изложба на Отец Гаврил „Во мир и тишина“ и др.

Сметам дека мирот поаѓа од личното чувство на слобода. Да се биде слободен човек, значи да го пронајдеш сопствениот мир, а потоа и мирот на останатите. Во свет кога сите живеат по некој безличен и едноличен живот, секој од нас треба да трага по сопсвената душа и да го прави тоа што душата сака, а не тоа што светот го наложува. Поезијата е храна на душата. Потребна е што поголема промоција на истата, поголема афирмација на поетите. Стиховите да бидат насекаде околу нас. Мирот доаѓа од нас. Во Македонија главен проблем е преголемата партизација која го брише личниот живот на секој поединец. Премногу стеги се создаваат во сите сегменти на живеење. Поезијата е таа која може да го излекува општеството. Само треба да биде чуена. Треба да се отстапи простор на младите поети, а и да се даде поголема мотивација на најмалите бидејќи тие се иднината на светот.

1. „Увертира“, збирка поезија, 2012 г.;
2. „Небо со боја на боровница“, збирка поезија, 2017 г.

NEUKROĆENA

Divlja mi je duša,
Divlja!
Ne da se prevariti,
ni ukrotiti.

U noćima, ne pitajući,
iz tijela se iskrada
– kao iz zgužvanog kreveta,
pa silazi mračnim ulicama
i sjenama krade sjene.

I divlja kroz vrijeme!

I nije ju briga
je li prošlost,
sadašnjost
ili budućnost.

Zvecka u noćima.
Iz vremenskih kutija
jedan za drugim,
vadi likove i događaje
sve dok ne ugodi sebi
– pa ih vraća natrag.

Ponovno
– izvan reda i mjesta.
Kao da mi tkivo nije od njih sazdano
– iz prepunih vremenskih kutija…

I nije ju briga
kad i mene izvuče iz vremena.
U onom u kojem sam samu sebe ostavila,
pa me silom pomiče,
– kao pijesak
u pješčanom satu.

A kad joj kažem
da ne postoji takav svijet
u kojem
mogu biti bez tebe,
niti onaj
gdje mogu biti s tobom,
– zna se svađati sa mnom,
noćima prkoseći
i divljajući, prevrće svemire
i stvara nove svjetove.

A ponekad se, oglušivši noću,
– izgubi!

Davne jade zavodi,
a onda ih zaboravlja.
Pa opet, kao Sunce,
u oko ih skuplja
i raspršuje kroz valove.

Drugu noć
– dočekuje ih na obali,
vadi ih iz kipuće pjene
i u oku, kao Sunce
– opet ih skuplja.

Divlja mi je duša, divlja!

Iako, zna ponekad
izgledati ukroćeno
– dok se miluje.

НЕПРИПИТОМЕНА

Дива ми е душата.
Дива!
Ниту се залажува
ниту се припитомува.

Во ноќите без да праша,
од телото
– како од згужвана постела
се искрадува,
па низ темните сокаци се спушта
и на сенките, сенките им ги краде.

И низ времето дивее!

И ич не и е гајле
минато ли е,
сегашност ли е
иднина ли е.

Во ноќите се разтропува.
Од временските кутии
едно по едно,
настани и ликови вади,
се додека самата не си се намилее
– па назад ги враќа.

Повторно
– без ред и место.
Како ткивото, од нив да не ми е создадено.
– oд полните временски кутии…

И ич не и е гајле
кога и мене ме вади од времето.
Од она, во кое јас самата сум се оставила,
па сосила ме разместува
– како песок
во часовник.

А кога и велам
дека не постои таков свет
во кој
јас можам да бидам без тебе,

ниту таков
каде што можам да бидам со тебе
– знае со мене да се расправа,
да се инаети со ноќи
и дивеејќи, универзуми превртува
и нови светови создава.

А понекогаш глувеејќи во ноќите
– се губи!

Дамнешни чемери заведува,
па ги заборава.
Па повторно како Сонце
во окото ги собира
и низ брановите ги распрснува.

Другата ноќ
– на копното ги дочекува
од зовриената пена ги вади
и во окото, како Сонце
– повторно ги собира.

Дива ми е душата, дива!

Иако понекогаш знае
припитомено да изгледа
– додека се милува.

Rođena 1967 u Strumici, Makedonija. Diplomirala na Filozofskom fakultetu „Sv. Kiril i Metodij” – institut za pedagogiju, Skoplje, Makedonija
Radim u osnovnoj školi kao pedagoginja.Volim knjige, miris novih knjiga. Volim pisanje, ali to je više unutrašnji poriv, način mog postojanja. Volim rad sa mladima, voditi ih, pomoći im da ostvare svoje potencijale. Učiti ih da sanjaju veliko. Da se ne boje biti to što jesu.
Volim pomicati granice, izaći iz okvira (nismo slike pa da budemo u okviru – ljudi smo.)
Volim o stvarima pričati otvoreno, jasno, razbiti tabu teme – one koje nas stavljaju u okvire, koji uzimaju slobodu individualnog izražaja. Volim planinu i nastojim se svako jutro penjati na brdo u blizini mog grada.
A znam se zanjeti i u ručni, kerativni radi i stvarati neka mala čuda. I svakako, volim slobodu, a najviše od svega – život.

Ja mislim da su generalno pretnja miru u celom svijetu – političari. Pa tako i u mojoj državi, Makedoniji. Zbog ostvarivanje ličnih ciljeva, želje da ostanu na vlasti, biraju – na žalost – metode rada koje se temelje na onu poznatu „zavadi, podjeli pa vladaj“. Razgaraju strasti, po potrebi, otvaraju stare, emotivne rane iz prošlosti i koriste ih da se ljudi iz različitih etničkih pripadnosti zavade među sobom. Ljudi koji su u svakodnevnom životu prijatelji, rodbina, drugovi, koji su zajedno i u sretnim i u teškim trenucima života. Jednostavno, svjetu i Makedoniji trebaju nove ljude, političari novog vremena, koji prije svega imaju razvijenu savijest, svijest, empatiju, ljubavi prema svome narodu i državi. Koji razumiju da se svijet menja.
Poezija je nešto sasvim drugo, to je sasvim druga dimenzija življenja. Ona ne priznaje granice, države, narodnosti, razlike među ljudima. Ona poznaje samo emociju, strast, ljubav… sve ono od čega je čovjek sazdan. Svatko od nas. Kad čitamo, uživamo u nečijoj pjesmi, nama nije važno od koje je države autor, kojoj vjeri pripada, nama je bitno kako dira naša srca – i tada jednostavno shvačamo da smo svi isti! Iste nas stvari raduju, rastužuju, za iste stvari živimo, za iste umiremo.
I zato poeti – ne ratuju! Oni se bore za život, za ljubav, onu sveobuhvatnu ljubav – agape. I svojom poezijom potiču to i kod onih koji je čitaju.

1. Iza duge (Зад виножитото ), roman (2005 prvo izdanje, 2020 drugo izdanje)
2. Nevidljivi oblici (Невидливи облици), zbirka poeziije (2019)
3. Pahuljica Ljubav (Снегулката љубов), dјеčја bajka (2020)
4. Razmjena između svjetova (Размена меѓу световите), zbirka poezije (u tisku)

PESMA O MIRU NA BAR TRI JEZIKA
(naslov je igra reči – reč “mir” na ruskom je ista za “svet”, a na albanskom “mirë” znači “dobro”)

Nemojte im obećati armagedon.
Nemojte im dati pištolj.
Neću dozvoliti da ih ubedite
da za njih neće ostati ništa.
Neću dozvoliti pažljive atentatore
da rađaju deca straha,
koje od praha
kojeg bacate,
dok bestidno podbacivate
ne mogu da vide budućnost.
Kako se usuđujete da im obećate
nepostojanje?
Ja ću juriti za njima
kroz ovog polja r’ži
koje gori
sve dok još uvek imam kožu,
sve dok mogu
dete u meni će se boriti
za dete u meni
koje još uvek ne postoji.
Ja ću im obećati da će i za njima ostati svet,
da će između ovog đubreta nići cvet,
ja ću im obećati koale,
ja ću im obećati da nisu beznačajne i male,
ja ću im obećati da nije isuviše kasno
da je ova besmislenost ipak sizifova.
Ja ću im obećati da će imati dom,
da tu nisu samo u prolazu,
da će biti fjodorovog pomilovanja.
Ja ću im obećati sve stihove i vede,
nadvikaću sve vaše laži,
ja ću ih ubediti da vrede

i da čak i ovako star,
ovaj svet je dobar.

ПЕСНА ЗА МИРОТ НА БАРЕМ ТРИ ЈАЗИКА

Не ветувајте им армагедон.
Не подарувајте им пиштол,
не дозволувам да ги убедите
дека за нив нема да остане ништо,
не дозволувам внимателни атентатори
да раѓаат деца на стравот,
кои од правот
што го фрлате
додека бесрамно потфрлате,
не можат да видат иднина.
Како се осмелувате
да им ветувате небиднина?
Ќе ги бркам во ова поле ’рж
што гори
додека сѐ уште имам кожа,
додека можам
Детето во мене ќе се бори
за Детето во мене
што сѐ уште не постои.
Ќе им ветам дека и тие ќе имаат свет,
ќе се колнам дека од ова ѓубре ќе никне цвет,
ќе им ветам коали,
ќе им ветам дека не се безначајни и мали.
Ќе им ветам дека за нив не е предоцна,
дека оваа бесмисленост, сепак, е сизифова.
Ќе им ветам дека ќе имаат дом,
дека овде не се само на поминување,
дека ќе има фјодорово помилување.
Ќе им ги ветам сите стихови и веди,
ќе ги надвикам вашите лаги,
ќе ги убедам дека вреди

и дека, иако стар,
овој свет
е добар.

09.01.1996, Skopje, S. Makedonija
Pijanistica, završila Fakultet Muzičke Umetnosti u Skoplju, a trenutno radi na svoj master rad iz Pijano Kompozicije i Interpretacije na istom Fakultetu na Univerzitetu “Sv. Kiril i Metodij” u Skoplju i paralelno master rad iz Muzikologije u Italiji. Do sada sam izdala tri poetske knjiga, od koja je treća višejezični eksperiment sa kim pokušavam da koristim poeziju kako univerzalni jezik, da koristim slabosti prevoda u koristi pesme, s tim što neke pesme imaju svoje dvojnike na drugim jezicima i pišem ih paralelno tako da igre reči i metafore se prepleću kroz obe pesme, simbolizirajući neko spajanje.

Mislim da ljudi zaboravljaju da se vole i da gledaju svet očima deteta i tako mir umire. Mislim da ono što bi pomoglo miru u mojoj zemlji a i uopšte jeste spajanje među ljudima, empatija. A tu umetnost (s tim i poezija) pobeđuje, jer ima moć da poveže ljude koje se ni ne poznaju, a osećaju istu intenzivnu stvar kroz nje, lepota koja će spasiti svet.

1.„Тие“, zbirka poezije (2017)
2. „Двоумење“, zbirka poezije (2020)
3. „Тријажа“, zbirka poezije (2022)