Mili Dueli 2026 – SJEVERNA MAKEDONIJA (TOP 200 / Treći krug)

Veronika Sazdovska Dobrevska (2002), Sveti Nikole

Прво, па машко

Прво дете…
прва љубов без крај,
прва мала рака
што ќе ја држам до својот крај.

А кога ми кажаа:
„Машко е…“
срцето ми застана за миг,
како целиот свет да ми шепна
дека добив најубав дар и најголем штит.

Синко мој,
уште не те гушнав,
а веќе си ми најголема љубов.
Уште не го чув твојот плач,
а веќе го знам
звукот на мојата најубава радост.

Ќе бидеш првото „мамо“,
првата непроспиена ноќ,
првата солза од среќа,
првата љубов што ќе ме направи посилна од сè.

Ќе те гледам како растеш,
од мали стапала до голем чекор,
и ќе се прашувам
како од едно мало срце
може да се роди толку голема среќа.

Прво, па машко…
прво сонце во моите раце,
прва гордост под моето срце,
прва приказна што ќе ја раскажувам
со насмевка и со солзи во очите.

А ако еден ден пораснеш
и заборавиш колку си ми бил мал,
јас никогаш нема да заборавам
дека еднаш си бил
мојот најмал свет
и мојата најголема љубов.

Синко, дојди ми здрав,
а јас ќе ти ветам само едно:
каде и да те однесе животот,
во моето срце
секогаш ќе имаш дом.

Зашто ти не си само
моето прво дете.

Ти си моето прво машко,
мојата прва најголема гордост,
моето мало момче
што засекогаш
ќе остане
мојот син.

PRVO, PA MUŠKO

Prvo dete…
prva ljubav bez kraja,
prva mala ruka
koju ću držati do svog kraja.

A kada su mi rekli:
„Muško je…“
srce mi je zastalo na trenutak,
kao da mi je ceo svet šapnuo
da sam dobila najlepši dar i najveći štit.

Sine moj,
još te nisam zagrlila,
a već si mi najveća ljubav.
Još nisam čula tvoj plač,
a već znam
zvuk svoje najlepše radosti.

Bićeš prvo „mama“,
prva neprospavana noć,
prva suza radosnica,
prva ljubav koja će me učiniti jačom od svega.

Gledaću te kako rasteš,
od malih stopala do velikog koraka,
i pitaću se
kako iz jednog malog srca
može da se rodi tolika sreća.

Prvo, pa muško…
prvo sunce u mom naručju,
prvi ponos pod mojim srcem,
prva priča koju ću pričati
sa osmehom i suzama u očima.

A ako jednog dana porasteš
i zaboraviš koliko si mi bio mali,
ja nikada neću zaboraviti
da si jednom bio
moj najmanji svet
i moja najveća ljubav.

Sine, dođi mi zdrav,
a ja ću ti obećati samo jedno:
gde god da te život odvede,
u mom srcu
uvek ćeš imati dom.

Jer ti nisi samo
moje prvo dete.

Ti si moje prvo muško,
moj prvi najveći ponos,
moj mali dečak
koji će zauvek
ostati
moj sin.

Ја сам Вероника Саздовска Добревска, рођена 1. априла 2002. године у Велесу, а данас живим и стварам у Светом Николу.
Моја љубав према писаној речи започела је још у детињству. Са само десет година почела сам да пишем своје прве стихове, мисли и приче. Тада нисам ни слутила да ће оно што је почело као дечја љубав према писању једног дана постати важан део мог живота. Како су године пролазиле, писање је постало мој начин да изразим оно што осећам, мислим и проживљавам. Кроз речи сам проналазила слободу, кроз стихове утеху, а кроз књиге начин да своје мисли и емоције поделим са другима. До данас сам ауторка шест књига. Свака од њих носи део мене, мојих осећања, размишљања, снова и животних искустава. Моје стваралаштво обухвата различите теме, а посебно место у њему заузимају љубав, живот, људски односи, бол, тишина, нада и снажне емоције. Током свог досадашњег књижевног рада учествовала сам на бројним литерарним конкурсима у Републици Северној Македонији, али и ван њених граница, на којима сам за своје стваралаштво освајала бројне награде и признања.
Свако признање које сам добила за мене представља посебну вредност. Не зато што бројим награде, већ зато што у њима видим потврду да су моје речи пронашле пут до других људи.
За мене писање никада није било само хоби. Оно је део мене. Када пишем, претварам осећања у речи, мисли у странице, а животне тренутке у приче које могу да остану иза мене.
Верујем да књига није само збир исписаних страница. Књига је део душе аутора, али и место у којем читалац може да пронађе себе. Зато желим да моје речи не буду само прочитане, већ и осећене.
Мој књижевни пут почео је са десет година, али моја прича још није завршена. Преда мном су нове идеје, нове странице и нове књиге које тек треба да угледају светлост дана.
Ја сам Вероника Саздовска Добревска – ауторка која је своју љубав према писању пронашла још као дете и која и данас верује да најлепше приче настају онда када се пишу из срца.

Marija Trifunovska Taseska (1992), Bitola

ШТО Е ДЕНОТ?

Што е денот
Кој во прегратките
На ноќта спие?

Што е денот
Кој во сончевите зраци
Се мие?

Што е денот
Кој во себе освен
Радост и насмевки,
И темнина крие?

Што е денот
Кој во линијата
На срцето чука?

Што е денот?
Кога во него
Може си,
А може веќе и
Да не си тука?

ŠTO JE DAN?

Što je dan
koji u zagrljaju
noći spava?

Što je dan
koji se u sunčevim zrakama
umiva?

Što je dan
koji u sebi, osim
radosti i osmijeha,
i tamu skriva?

Što je dan
koji u liniji
srca kuca?

Što je dan?
Kad u njemu
možeš biti,
a možda već
tu i nisi?

м-р Марија Трифуновска Тасеска е современа македонска писателка и поетеса. Родена е во Битола на 28.07.1992 година. Дипломира на Филолошки факултет на катедрата за Англиски јазик и книжевност како преведувач и толкувач од англиски јазик на македонски и обратно. Потоа магистрира во областа на менаџмент со човечки ресурси.
Марија Трифуновска Тасеска е авторка на романот „Flos Populi – Цветот на луѓето“ (2026г.), „Рок на траење“ (2023г.), романот „Синот на свештеникот“ (2017г.), романот „Ангел чувар“ (2011г.) и збирка поезија „Звукот на тишината“ (2008г.). Авторка е и на детските книги „Василијана и волшебната пештера“ (2026) и книгата „Мравката Данка-Спанка го спасува Божиќ“ (2025г.) за која имаше и објавен напис во весникот „Нова Македонија“ во додатокот „Колибри“.
Со нејзините раскази и песни има учествувано на меѓународни фестивали и во меѓународни збирки проза и поезија.
Таа е дел од основачите на литературниот кружок „Васил Иљоски“, основан во Крушево како и член на комисијата за доделување на книжевната награда „Васил Иљоски“ и организатор на првото доделување на наградата „Васил Иљоски“ која првпат беше доделена на Венко Андоновски за животно дело.
Исто така Марија е дел и од роднокрајните автори во НУУБ „Св. Климент Охридски“ Битола. Учествува и во „Пелагонски културно-научни средби“.

Марија Трифуновска Тасеска има искуство како наставничка по англиски јазик во основно училиште во Битола. Нејзиниот ангажман во образованието ја дополнува нејзината литературна дејност, овозможувајќи ѝ да влијае врз младите генерации и преку наставата и преку пишувањето низ креативни проекти и настани.

Учествувала на различни хуманитарни и културни настани, како што е програмата „Кафе и книги со наши локални писатели“ организирана од Националната установа Универзитетска библиотека „Св. Климент Охридски“ во Битола, хуманитарен настан „Вечер со македонски автори„ организиран од книжарницата „Куќа на книгите“ во Битола. Марија активно организира работилници за креативно пишување и промоции на книги. Нејзини колумни и приказни се објавени на портали како „Разбуди се“ како и на меѓународни платформи.

Ви благодарам што ми го доделивте за ментор Zdravko Odorčić со кој имавме одлична комуникација и ми помогна при изборот на песна бидејќи се двоумев меѓу повеќе песни. Тој не само што ми помогна туку и напиша прекрасна анализа која ја доловува целосно суштината на песната: ,,Pjesma „Što je dan?” refleksivna je pjesma i misaona lirika koja svojom jednostavnošću potiče duboke filozofske teme koja kroz svoju jednostavnost asocira prolaznost, ljudsko postojanje, dualnosti života i identiteti. Dan nije samo vrijeme koje prolazi već je metafora za ljudski život koji nam je kao takav dan. Cikličko ponavljanje Što je dan djeluje na čitatelja kao otkucaj sata održavajući mu pažnju u ritmu dajući mu ljudski život. Pjesma se bavi egzistencijalnim pitanjem o krhkosti ljudskog bivanja u vremenu.“

Zorica Simonovska Gligorova (1978) Skoplje

KAD JEDNOM PROĐE VRIJEME

Ne primijetimo
kada nam djetinjstvo
izađe iz džepova.

Samo jednog jutra
shvatimo
da više ne trčimo
za onim što smo nekada
željeli imati.

Vrijeme ne zalupi vrata.

Samo ih polako
zatvara za nama.

Odnese poneki glas,
nečiji korak,
miris nedjeljnog ručka,
ruke koje su nas nekada
čekale na pragu.

A mi mislimo
da će sve trajati.

Da će majčina ruka
uvijek biti topla.

Da će otac
uvijek sjediti na istom mjestu.

Da će prijatelji
uvijek imati vremena.

Da će ljubav
uvijek znati put do nas.

Onda shvatimo
da se život ne gubi
odjednom.

Gubi se u sitnicama
koje smo odlagali
za sutra.

U zagrljaju koji nismo dali.

U „volim te“
koje smo prešutjeli.

U obećanju
koje smo rekli
kad budemo imali vremena.

A vrijeme…
Vrijeme nikada nema vremena za nas.

Zato,
dok još možemo,
stanimo.

Pogledajmo jedni druge.
Recimo ono što osjećamo.

Tada ćemo razumjeti
da sreća nikada nije bila
negdje daleko.

Bila je za stolom.
U dječjem smijehu.
U običnom danu.

U čovjeku pored nas

Ne čuvaj riječi
za sutra.
Ne odgađaj zagrljaj.
Ne čekaj neki bolji život.

Jer život koji čekaš
upravo sada
prolazi.

Kao prosvjetna radnica, svakodnevni rad s djecom posebno me inspiriše.
Pišem i stvaram iz ljubavi prema književnosti, iako još uvijek nisam afirmisani autor. Učestvujem na književnim konkursima u zemlji i inostranstvu, gdje sam za svoj rad osvojila nekoliko nagrada i priznanja. Pisanje me ispunjava, daje mi slobodu da izrazim ono što osjećam i pruža mi mogućnost da riječima dotaknem nečije srce.

Neizmjerno sam zahvalna na saradnji sa svojim mentorom Zdravkom,kao i na svakom savjetu, sugestiji i korekciji. Iskreno cijenim njegovo vrijeme, trud i nesebičnu podršku.

Safet Kamber (1965),Skopje

РАПСОДИЈА НА ВЕКОВНИОТ НОМАД

Кога копитата на коњите ќе ја разбудат ноќта,
кога гитарите ќе заплачат до последната жица,
кога црнокосите, црнооки моми
ќе заиграат под ѕвезденото небо,

ќе се разгори оган, најмила, во мојата душа,
оган што со векови во крвта ми живее.
Месечината ќе застане над нашиот пат,
а ѕвездите ќе ни бидат сведоци на љубовта.

Тогаш ќе ти запеам песна од старите патишта,
песна што номадите ја носат низ времето.
Песна за љубов што не признава граници,
за срце што и пред судбината не се поклонува.

Тоа е рапсодија од оган и копнеж,
каде времето немо застанува,
каде еден поглед станува вечност,
а еден бакнеж — заклетва до последниот здив.

Вечерва ти си круна на подарената ноќ,
а огнот меѓу нас ги разгорува усните.
Гори песната, гори крвта во дамарите,
и секој здив го изговара твоето име.

Љубов бара срцето на вековниот номад,
кому темпераментот како бура низ градите минува,
кому крвта како разгорена река врие,
а срцето во ритамот на љубовта силно бие.

Црна убавице, вечерва ќе те поведам со мене,
на белиот коњ низ бескрајот ќе те однесам,
самовилите ќе ни го осветлат патот до зори,
а кога ќе се роди денот — ќе ја оттурнеме судбината.

Нека грмат гитарите! Нека тропаат копитата!
Нека изгори ноќта во пламенот на нашата љубов!
Зашто јас сум вековен номад — а ти си мојата вечност!
И додека срцето ми бие  ќе те љубам, и ќе те носам низ времето!

Роден во Скопска Топана ,живее во Шуто Оризари, заврши ССС во Авто Сообраќајно Училиште “Боро Петрушевски”
Уште во основното училиште беше активен во литературнаѕа секција,по завршувањето на основното образование се активира во младинската организација , Тој е прбиот носител на Сојузната Штафета. Беше член на Книжевна младина
Во својата Месна заедница, со пишување поезија се бави активно но пред заминувањето на ЈНА престанува да пишува, тој долги години не пишуваше. Од 2024 активно се вклучува во неколку невладини организации кои промовираат поезија.
До крајот на јули 2026 беше во бордот на НВО Хуманитарно Културен “Феникс” кој со помош на оваа НВО ја печати својата стихозбирка ” Слово на душата” “Vakeribe e atmakoro”
Ima dobivano poveke Megjunarodni I domasni priznanija, negotiate pesni se pecateni na domasnite kako I megjunarodnite almanac.
Sega ja podgotvuva svojata vtora stihozbirka so naslov” Belegot na vremeto”

Ok je

Mateja Gjorgjioska (2002), Prilep

БЕЗСВЕТЛОСЕН ТУНЕЛ

Седејќи во ладната и темна соба,
Со скршено срце, скршено крилја и скршено детство,
Ова безпомошно дете бара твоја помош.

Гледајќи го старото, збрчкано лице,
Како болно лежи во постелата,
Празните шишиња алкохол
И едно раскплакано лице кое седи покрај мене.
Дали го гледаш светлото на крајот од мојот тунел?
Тунелот на животот кој го имаш ти изпишано.

Додека сум мета на ѓаволи
Во човечки форми,
И каде преовладува злото, место доброто,
Зависноста, место љубовта,
И алчноста, место емпатијата,
Каде припаѓам?
Каде е тој топол и сигурен дом,
За кој сите зборуваат?
Каде можам да се пронајдам?

Без разлика колку и да пробувам,
Паѓам подлабоко од претходниот пат.
Колку и далеку да стигнам,
Наредниот ден веќе ништо немам.
Светот се руши,
Се ми одземаш.
Подај ми рака,
Внеси ми надеж,
Да знам дека не сум сама.

Уморна од секој-дневната борба со животот,
Одам на други места да барам утеха,
Места на кои уште повеќе пропаѓам.

Со празен стомак,
Скината облека,
И рушевина на сред зима,
На која страна да одам?
На која врата да тропнам?

Ме учат да ти се молам,
Дали си тука?
Дали ги гледаш моите солзи
И слушаш моите извици?
Зошто не одговараш?

Те прашувам упорно каде да одам?
Под кое небо да ти се молам?
Под која ѕвезда твојата милост да ја барам?

Во секој агол и на секој чекор,
Барам твој Божји знак,
Твој Божји збор,
И капка надеж,
Дека е ова само еден лош кошмар
Наречен живот,
Од кој некогаш ќе се разбудам
И ќе ја видам светлината.
Светлина после која слободно и мирно ќе полетам,
Кон врвот на среќата.

А, до тогаш, давај ми сила,
И утеха, дека оваа темна,
Животна приказна,
Ќе биде нешто вредна.

TUNEL BEZ SVJETLA

Sjedeći u hladnoj i mračnoj sobi,
sa slomljenim srcem, slomljenim krilima i slomljenim djetinjstvom,
ovo bespomoćno dijete traži tvoju pomoć.

Gledajući staro, izborano lice,
kako bolesno leži u krevetu,
prazne boce od alkohola
i uplakano lice koje sjedi pored mene.
Vidiš li svjetlo na kraju mog tunela?
Tunel života koji si ti ispisao.

Dok sam meta đavola
u ljudskim oblicima,
gdje prevlada zlo, umjesto dobro,
ovisnost, umjesto ljubavi,
i pohlepa, umjesto empatije,
gdje ja pripadam?
Gdje je taj topli i sigurni dom, o kome svi pričaju?
Gdje se mogu pronaći?

Koliko god se trudila,
padam dublje nego prošli put.
Bez obzira koliko daleko stignem,
drugi dan nemam ništa.
Svijet se raspada,
sve mi oduzimaš.
Daj mi ruku,
daj mi nadu,
da znam da nisam sama.

Umorna od svakodnevne borbe sa životom, Idem na druga mjesta tražiti utjehu.
Mjesta gdje još više propadam.

Na prazan želudac,
poderanu odjeću
i ruševina usred zime,
kojim putem da idem?
Na koja vrata da pokucam?

Uče me da se molim.
Jesi li tu?
Vidiš li moje suze
i čuješ li moje vapaje?
Zašto ne odgovaraš?
Pitam te uporno gdje da idem?
Pod kojim nebom da ti se molim?
Pod kojom zvijezdom tvoju milost da tražim?

U svakom uglu
i na svakom koraku,
tražim tvoj Božji znak,
tvoja Božja riječ
i kap nade,
da je ovo samo loša noćna mora,
nazvana život
iz koje ću se nekada probuditi
i vidjet ću svjetlo.
Svjetlost za kojom ću slobodno i mirno poletit,
prema vrhuncu sreće.

Do tada, daj mi snage,
i utjeha, da ova tamna, životna priča,
bit ce nesto vrijedna.

Završila 3 godine srednja ekonomska škola za tajnicu, 2022 sam započela novi život u Hrvatskoj, trenutno učenje nastavljam tu.
Prije 3 godine sam stradala u prometnu nesreću kao pješak od kojoj se i dalje liječim i živim s posljedicama.
Pjesma ,,TUNEL BEZ SVJETLA” je prva pjesma koja mi donijela uspijeh u pisanju, a sam ju napisala u ime života koji sam imala prije nego sam otišla. Godinama kasnije, pjesma ima svoj nastavak, nazvan ,,SVJETLO NA KRAJU TUNELA”.
Osim pisanje pjesama, volim slikati na platno, od koje zaradjujem sa strane pored moga redovitog posla.

Adem Xheladini (1962), Kërçovë

NATË E VONË…

Nata mbështjellë me pelerinë zi
Asgjë pothuaj, s’pipëtin matanë
Veç trok i heshtur, veç fate gri
Dy sy përtej asgjë që s’panë!

Asgjë s’u duk mbi xham prej zjarri
As zë nga larg që vjen jehonë
Me ëndrrat fjetur në shtrat prej ari
Treti mes yjesh, atë natë vonë

Yje që fiken, e qajnë me dënesë
Për kohën që iku e vajti kot
Në çast të vinte përballë folesë
E prisja hënën të ngjitej sot

Dhe gjethet valëviten puhizës lehtë
Në natë vjeshte me riga shiu
Mbi pikën aty, shikimi ngriu
Ku rrinte fshehur buzëqeshja behtë

Fanar i djegur strukur bardhësish
Etjen ta shuaj mbi krojet kulluar,
Dy xixa nën harqe, ballit gatuar
Atë natë vonë kur prisja të vish

Sipër mëngjesesh të vinte patjetër
As sot s’u duk në çerdhe të vjetër
Kur prisja diellin të shfaqej agimit
Aty ku ëndrrat i ngjajnë amshimit!

Adem Xheladini, lindi dhe jeton në Kërçovë, Maqedonia e Veriut. Shkollën fillore e kreu në Zajaz, të mesmen në Kërçovë, ka studjuar në Prishtinë në degën e Gjuhës dhe Letërsisë Frënge pranë Fakultetit Filologjik, në Universitetin e Prishtinës ku ka kryer edhe studimet pasuniversitare. Shkruan në prozë, poezi, dramë, kritikë letrare dhe publicistikë. Ka realizuar edhe disa filma dokumentarë. Ka botuar nëpër shumë revista dhe ka marrë pjesë nëpër shumë antologji si në shqip, frengjisht, anglisht, sllovenisht, serbokroatisht, maqedonisht, turqisht, etj.

Vepra të botuara :
Dashuria në shikim të parë, dramë, Kërçovë, (2003)
Kthimi, dramë, Kërçovë, (2004)
Udhë zjarresh, poezi, Kërçovë, (2010)
Shtëpia e zanave, roman, Kërçovë, (2013)
Lojë yjesh, poezi, Kërçovë, (2015)
Nuk qe vetëm ëndërr, roman, Kërçovë, (2018)
Lutje guri, poezi, Kërçovë, (2019)
Valsi i natës, roman, Kërçovë, (2020)
Creeds of love, poems, Amazon, (2021)
Vjeshtë e grisur, poezi, Kërçovë, (2022)

Ka përkthyer:
Gratë në paralele-Femmes en parallelle, [Nicole Barriere], poezi, (përkthim nga frengjishtja), Prishtinë, (2018);
Murmuritjet e hënës-The murmures of the moon, [Helene Stafford], poezi, Prishtinë, (2019);
Gërvishje diellore-Effleurer le soleil, [Laurent Grison], poezi, Prishtinë, (2020);
Pothuajse e fshirë-Presque effacé, [Laurent Grison], (livre bilingue franco-albanais), poezi, (bashkautorësi me Laurent Grison dhe Wanda Mihuleac) Transignum, Paris (2021);
Ka përkthyer edhe disa autorë nga shqipja në frengjisht si:
Nus vers l’independance, (tregime nga letërsia bashkëkohore shqipe, 35 autorë shqiptarë), Harmattan, Paris, 2020;
La poésie contemporaine albanaise, Harmattan, 2024 ;
E kuqja e qelqtë – Le rouge en verre, shqip-frengjisht [Migena Arllati], Prishtinë, 2021;
Adieu, (shqip-frengjisht), [Anila Karapidou], L’Harmattan, Paris, 2022;
Kolorit ndjenjash-Le couleur des sentiments, (shqip-frengjisht), [Zyra Ahmetaj], ADA, Tiranë, 2023;
Për të gjitha dashuritë-Pour tous les amours, (shqip-frengjisht), [Zyra Ahmetaj], ADA, Tiranë, 2023;
Është pjesë e disa antologjive kombëtare e ndërkombëtare (në shqip, anglisht, frengjisht, italisht, spanjisht, bullgarisht, rumanisht, arabisht, maqedonisht, turqisht, etj) si në Shqipëri, Kosovë, Maqedoninë e Veriut, Francë, Itali, Spanjë, SHBA, Australi, Turqi, etj.

Ka në proces botimi për 2026 romanin “Le chemin sous la pluie” [Udhë nën shi], në ShB “L’Harmattan, Paris si dhe tre përmbledhje të përkthyera nga shqipja në frengjisht të autorëve shqiptarë.

Stojka Tosheva (1998), Radovish

ПОЗНАНСТВО БЕЗ СОМНЕЖИ

Ти го познавам треперењето
на екстремитетите —
во вид на осцилации
со константна амплитуда,
придружени со непрестајно
пулсирање на аркадата.
Можам да ти ги изрецитирам нерамнините
на твоите силни, груби раце,
како прва научена стихотворба
на прваче.
Не ти го пропуштам зракот
кој се рефлектира од твоите очи
и го прекршува мирот
на моето живеење.
Ти го носам и чувам —
и звукот,
и мирисот,
и чекорот.
И те љубам најмногу,
онолку колку што е возможно
да се љуби —
во сите галаксии што постојат,
како и во оние
коишто допрва се создаваат.

Стојка Тошева е родена на 19 септември 1998 година во Радовиш. Средното образование го завршила во гимназијата „Коста Сусинов“ каде што преку учество во рецитали и драми го покажала својот интерес кон уметноста. Во 2016 година го освоила третото место за есеј на државниот натпревар по Македонски јазик и литература кој го одржува Сојузот на друштвата за Македонски јазик и литература на Р. Македонија. Во 2022 година дипломирала на Машинскиот факултет во Скопје, отсек Мехатроника. И покрај тоа што
моментално работи како инженер за производно инженерство, љубовта кон уметноста ја негува на секој можен начин.

Viktorija Stojovska (2003), Kičevo, Makedonija

ДУША ВО ДУШАТА

Не ми беше само љубов.
Беше местото во мене
каде што го криев срцето
кога веќе не знаев
кому да му верувам.
Те носев тивко,
како тајна што не се кажува,
подлабоко од секое име
што некогаш сум го изговорила.
А кога си замина,
не те изгубив само тебе.
Изгубив дел од себе
што постоеше
само покрај тебе.
Можеби затоа
сее уште не знам да кажам:
„Крај е.“
Зашто како да заврши нешто
што не заврши со твоето заминување,
туку остана да живее
меѓу мојот здив
и твоето име?
Ти беше
душа во мојата душа.
И затоа не те барам
меѓу луѓето.
Те барам
во себе.
А таму си,
за моја несреќа,
се уште
премногу жив.

DUŠA U DUŠI

Nisi ti meni bio samo ljubav.
Bio si ono nevidljivo mesto
u koje sam sklanjala srce
kad više nisam znala
kome da verujem.
Nosila sam te u sebi
tiše nego što se nosi tajna,
dublje nego što se pamti ime.
I kad si otišao,
nisam izgubila samo tebe.
Izgubila sam deo sebe
koji je znao da postoji
samo pored tebe.
Možda zato još uvek
ne umem da kažem da je kraj.
Jer kako završiti nešto
što se nije završilo odlaskom,
nego je ostalo da živi
negde između mog daha
i tvog imena?
Ti si bio
duša u mojoj duši
i zato te ne tražim među ljudima.
Tražim te
u sebi.
A tamo si,
nažalost,
još uvek
previše živ.

Viktorija Stojovska dolazi iz Kičeva i mlada je makedonska književnica, pesnikinja, spisateljica, kolumnistkinja i blogerka. Književnim stvaralaštvom aktivno se bavi već sedam godina, tokom kojih je izgradila prepoznatljiv autorski izraz, učestvovala na brojnim književnim manifestacijama i osvojila više nagrada i priznanja.

Godine 2020. pokrenula je svoj književni blog, na kojem kontinuirano objavljuje poeziju, prozu i druge književne tekstove. Njeno stvaralaštvo karakterišu iskrenost, snažna emocija, direktan i prepoznatljiv jezik, kao i kratke, upečatljive poruke skrivene između redova. U njenim delima često se prepliću ljubav, gubitak, unutrašnje borbe, ljudski odnosi, životne pukotine i potraga za sopstvenim mirom.

Njena prva knjiga „Parčinjа od sebe“ („Komadići sebe“) objavljena je 2024. godine. Delo je spoj proze, kratkih dijaloga i priča inspirisanih stvarnošću, a deo je edicije „Književni meridijani“. Knjiga je nagrađena priznanjem „Duša čaršije“ na konkursu izdavačke kuće „Data Pesnopoj“ iz Bitolja.

Godine 2026. objavila je i knjigu „Svoja“, dok je iste godine predstavljeno i njeno prvo prozno delo triler roman „Lutka iz pozorišta“ („Kuklata od teatarot“)

Pored književnog stvaralaštva, Viktorija je diplomirani psiholog, a svoje znanje i iskustvo povezuje sa pisanjem i temama koje se tiču čoveka, emocija i unutrašnjeg sveta. U septembru 2026. godine objavljen je i njen tekst o mentalnom zdravlju tokom studiranja na studentskom blogu Međunarodnog slavjanskog univerziteta.

Njeno pisanje ostaje usmereno na čoveka na ono što često ne izgovaramo, na emocije koje skrivamo i na delove sebe koje pokušavamo da sastavimo nakon životnih lomova. Upravo zbog toga njeni tekstovi pronalaze put do čitalaca koji u njima prepoznaju deo sopstvene priče.

Saradnja sa dodijeljenim mentorom bila je veoma prijatno i korisno iskustvo. Komunikacija je bila profesionalna, otvorena i podsticajna. Posebno mi je značilo što sam dobila iskrene i konkretne sugestije, ali i prostor da zadržim vlastiti stil i emociju u pjesmi. Savjeti su mi pomogli da tekst sagledam iz druge perspektive i dodatno ga usavršim. Zahvalna sam na vremenu, pažnji i podršci koju mi je mentor pružio tokom ovog procesa.

Sabaheta Mersimi (Eta) 1956 Źitoše

ТИШИНА ВО МОЈОТ ПОГЛЕД

Тишина а ти ме гледаш
како да ја препознаваш маската
на моето лице, која
остана како дел од тебе.
Не барај повеќе објаснувања
низ ветровите кои танцуваат,
низ разиграните потоци,
купови ладни камења!
Не обидувај се да ја откриеш енигмата
или да го решиш мојот крстозбор.
Остави ги во тишина сите дилеми,
нека камењата се распаднат во мене.
Нека карпите на срцата стаклени,
скршени и ранети, се разбијат .
Остави ја тишината во мојот поглед,
не обидувај се да ја разбудиш!
Нека пукне!
Премногу е доцна!
Премногу е кратко!
Остави ме во ова морничаво време,
во ледениот свет да тлеам…
Не можеш да ме одмрзнеш
доцна се будиш од твојот зимски сон…
Кога не го почувствува до сега мојот здив ,
тишината го голтна мојот поглед, знај!

TIŠINA U MOM POGLEDU

Tišina, a ti me gledaš –
kao da prepoznaješ masku
na mom licu, koja
je ostala dio tebe.
Ne traži više objašnjenja
kroz vjetrove koji ljujaju,
kroz razigrane potoke,
gomile hladnog kamenja!
Ne pokušavaj otkriti enigmu
ili riješiti moju križaljku.
Ostavi u tišini sve dileme,
neka se kamenje raspadne u mene.
Neka se stijene staklenog srca,
slomljene i ranjene, razbiju.
Ostavi tišinu u mom pogledu,
ne pokušavaj je probuditi!
Neka pukne!
Prekasno je!
Prekratko je!
Ostavi me u ovom jezivom vremenu,
u ledenom svijetu da tinjam…
Ne možeš me odmrznuti,
kasno se budiš iz svog zimskog sna…
Kada do sada nisi osjetio moj dah,
tišina proguta moj pogled, znaj!

Sabaheta -Eta Mersimi , rogjena 1956.Živi u Žitoše kod Prilepa
Akušerica u penziji sa bezbroj diploma neformalnog obrazovanja . Supruga I majka 4 dece i 7 unučadi Borka za prava marginiliziranih u ruralnoj sredini.
Njen afinitet pisanja započinje još osnovnoj školi .Prve njene pjesme objavljenje su 1972 godine.
Od 2029 godine kao p aktivno se bavi pisanjem započeći na konkursi eseja gde dobija prvu nagradu Data Pesnopej u Bitolju
Učesće u raznim grupama našim i stranim, odakle su pronikle zahvalnica, diplome kao i učešće u više 32 antologija sa ostalim autorima , Dance with death,, učešću u Opa magazinu ,,Baykenç Kitapi “,’Opa” Cetrese “,, Megjunaroden festival_Gostivar,, SLjubavlju DEA 3, 4,.5,6,7,8_Hrvatska,Peace against War,, Poets for Peace,, Mostovi prijateljstva 6,, u Za tebe majko,, Prodige poblication academi. MAJKA TEREZA1,2, ,,Hyperpoema ,, Markukule, Najbolje priče Balkana ,mnoge druge Učesće na raznim promocijama i i festivalima,, Učešće sa haiku I afarmizmama .
Izdate su 5 individualnih knjige ; ,Imaginacija “ Snovi na bijelom listu” Vi ste moja inspiracija pjesme za djecu, , Nikad nije kasno,Poklon za vas , I u teku je izdavanje drugih 3 knjiga pjesama na makedonskom jezikui kao prozu makedonsko bosanskom jeziku

Da,izabrala sam svoju mentoricu sa kojom sam odma uspostavila kontakte . Sa velikim zadovoljstvom mogu se pohfaliti na njen divan odnos na njene savete I brze odgovore . Prvi.put imam mentora u cjelom mom tvaranju i ovo je bio moj predizvik koji me ostavio da razmisljam da je oduvjek na odmet neči savjet i uputa . Želim na ovaj način mojoj Ljubici od srca zahfaliti ida sam počašćena što je ona bila I.ostaće moja mentorica. Zahfalnost dragom Nerminu I cijelim timom koji radi na ocaj veliki I vrijedan projekt Hvala vam svima od srca

Hristina Aleksovska (1979), Kumanovo

КОГА

Кога молчиш,
а имаш толку многу работи да кажеш …
Кога во своите очи
ќе го препознаеш
зракот светлина
ќе можеш да се отвориш пред себе…
Кога ќе ја пронајдеш болката
склупчена некаде до срцето
ќе разбереш дека никогаш раната не зараснала …
Кога во душата ќе почувствуваш треперења
ќе знаеш дека е поради љубовта…
љубов која полека гради храм
во твоето срце.
Кога твојата насмевка
ќе се сплоти со мојата
ќе почувствуваш нешто длабоко во душата,
ќе ја почувствуваш искреноста,
ќе го почувствуваш срцето кое чука
само за тебе!
Кога со поглед ќе знаеш
да ги препознаеш луѓето ќе молчиш…
погледот кажува сè,
и не се потребни зборови….
Насмевката ќе го сокрие
она вистинското…
Една слика за сите
а само оној кој вистински те познава
ќе знае што се крие
зад таа
така едноставна,
така нежна…
Кога во огледалото
ќе се гледаш себеси си
ќе ја сфатиш смислата на животот…
ќе ги следиш линиите на душата
кои откриваат еден непознат, неоткриен свет…
ќе се гледаш,
ќе знаеш која си
но ќе бидеш
енигма за другите.

KADA

Kada ćutiš,
a ipak imaš toliko toga da kažeš…
Kada prepoznaš zračak svetlosti
u sopstvenim očima,
moći ćeš
da se otvoriš sebi…
Kada pronađeš bol sklupčan negde blizu srca, shvatićeš da rana
nikada nije zaista zacelila…
Kada osetiš pokret
u svojoj duši,
znaćeš da je to zbog ljubavi…
ljubavi koja polako gradi hram u tvom srcu.
Kada se tvoj osmeh
stopi sa mojim,
osetićeš nešto duboko
u svojoj duši;
naslutićeš iskrenost,
osetićeš srce
koje kuca samo za tebe!
Kada naučiš da prepoznaješ ljude na prvi pogled, ćutaćeš…
pogled govori sve,
a reči nisu potrebne…
Osmeh će sakriti
ono što je zaista stvarno…
Jedna slika za sve,
ali samo onaj ko te istinski poznaje
razumeće šta se krije iza tog tako jednostavnog,
tako nežnog…
Kada pogledaš sebe
u ogledalu, shvatićeš smisao života…
pratićeš linije duše koje otkrivaju nepoznat, neotkriven svet… videćeš sebe,
znaćeš ko si,
ali ćeš ipak ostati enigma za druge.

Hristina Aleksovska, diplomiran profesor Makedonski jezika I literature. Dugogodšno iskustvo u svoju blasting,radi kao profesor. Clan na Društvo na pisaca- Kumanovo. Ima 2 zbirke poezije ,,Patot do mojata duša” I,,Enigma na tišinata”, avtor na roman za decu ,, Malite avanturisti”. Radi recenzije i urednik na mnogo knjige. Veliki ljubitelj poezija I proze.

Odlično

Riste Andonoski (1976) Ohrid

ЕРА НА ПРОПИСНО СТРАДАЊЕ

Во дворец од светлина,
викенд еден,
сосема спонтано и слободно,
под дигитално-челична стража
се собраа најголемите глави во светот.

Со очи црвени од плач или од „шампањ“,
на масите распослаа листови бели
со мирис на нов свет
и напишани зборови
тешки како судбина:
мир, правда, човечност.

Заради светот кој ни тоне,
заради иднината на планетата наша
низ солзи радосници
преку пакт мудро порачаа:
болка да нема веќе.
Ни глад, ни смрт, ни пукотници,
без ред и протокол.

Така болката доби календар,
страдањето работно време,
а светот војни по потреба.

Логорите добија
клима уреди.
Пеколот, ладна чиста вода.

Се забрани бомбардирање
за Блек Фрајдеј,
и на училишта во викенд.

Солзите тежина само
ако се споделени
на ТикТок.

Секоја тишина
доби QR-код.
Секоја загуба спонзор,
а вистината сопствен медиум.

За некои деца сепак
не остана место во пактот.
Ниту место во светот,
ниту во нова пролет,
ни за стара игра.

Нивните болки,
колатерална штета.
Нивното страдање,
основ за раст на БДП
во ера на прописно страдање,
каде и смртта е по протокол,
а животот милост.

Од дворец од темнина,
по викенд еден,
сосема спонтано и слободно,
под дигитално-челична стража
си заминаа најголемите глави во светот.

А ние, по протокол немо
прифативме ера на страдање
по пропис.

Riste Andonoski je makedonski autor iz Ohrida. Pohađao je vojnu školu u Sarajevu BiH i policijsku školu u Skoplju, u Makedoniji. Poeziju doživljava kao otvaranje najintimnijeg dijela duše pred svijetom, a pjesnike smatra čuvarima slobodne misli. U svom stvaralaštvu bavi se čovjekom, ljubavlju, slobodom, identitetom, vremenom i društvom, nastojeći da kroz lično progovori o univerzalnom.
Njegove pjesme objavljivane su u više zajedničkih zbornika i antologija poezije. Dobitnik je nagrade „Najpesna“ Udruženja pisaca Kumanova na manifestaciji „Bdijenje nad Kokinskim zorama“ 2026. godine.
Za njega je poezija istovremeno intimno svjedočenje i razgovor sa svijetom — prostor u kojem riječ ne služi samo da kaže, već i da otvori pitanje.

Saradnja sa mojom mentoricom Lelom bila je za mene veoma vrijedno i korisno iskustvo. Nakon što sam joj poslao nekoliko svojih pjesama, pažljivo ih je pročitala i svojim savjetima mi pomogla u izboru pjesme za nastavak takmičenja. Posebno mi je značilo njeno zapažanje o pjesmi „ERA PROPISNOG STRADANJA“, kao i preporuke da joj se ponovo vratim, pažljivo je pročitam, provjerim jezik i interpunkciju i ne žurim sa konačnom verzijom.
U našim razgovorima osjetio sam iskren, kolegijalan i neposredan odnos prema mom radu. Lela mi nije nametala svoje viđenje pjesme, već me je svojim pitanjima i zapažanjima podstakla da sam donesem konačne odluke. Njena podrška i spremnost da pomogne ostavili su na mene veoma lijep utisak. Zahvalan sam joj na vremenu, pažnji i iskrenom odnosu prema mojoj poeziji.

Nikola Dukoski (1993) Skopje

До тебе сум сонил јаве
Сѐ твое ми прилега
Љубовта сродна не ме одбегна
Од тој поглед што го гледам
Слика ми обликува
Мојот лик сал во твојот
Огледално се отсликува
Твојот глас од внатре
Сѐ во мене повикува
Во тебе кога сум присутен
Од себе се одвикнувам
Од себе се одвикнувам
Во тебе кога сум присутен
Сѐ во мене повикува
Твојот глас од внатре
Огледално се отсликува
Мојот лик сал во твојот
Слика ми обликува
Од тој поглед што го гледам
Љубовта сродна не ме одбегна
Сѐ твое ми прилега
До тебе јаве сум сонил

На македонски :Работам и живеам холистички, низ психологијата, спортот, музиката, природата и низ сите свери од живеењето и суштествувањето. Ги сакам луѓето и се доживувам како филантроп. Учество на Европски Слем на поезијата 2021, Струшки вечери на поезијата 2023

Хвала на свему

Sotir Georgievski 1971 Skopje

ПАДНАТИ ЅВЕЗДИ

Еден ден,
кога звукот ќе ги удави моите чекори
и столот ќе го зачува обликот на моето отсуство,
тие ќе го изговорат моето име тивко,
како молитва научена предоцна.

Ќе ја закачат мојата слика
на виртуелни ѕидови од студена светлина,
под зборови полни со тага
и реченици исполирани побрилијантно
од љубезноста што ми ја дадоа
некогаш дадена додека бев жив.

Ќе напишат:
„Тој беше редок човек.“
„Имаше душа што гореше.“
„Никој не го разбираше неговиот молк.“
И срцата ќе се соберат под тие столбови
како луѓе околу доцна запалена свеќа.

Некои ќе се сетат на мојата насмевка,
други темнината зад моите очи
и одеднаш моите лузни ќе
станат поезија за нив.

Но кажи ми,
кој ја виде мојата вредност
додека моето срце сè уште чукаше?
Кој ја слушна уморната музика во мојата душа
пред да стане гласна?
Кој стоеше покрај мене
додека мојот глас трепереше во моето живо тело
а не во сеќавањето и фотографијата?
Светот е чудно суров,
цвеќињата секогаш пристигнуваат
откако градината веќе ќе се исуши.

Додека е жив,
човекот поминува невиден низ толпата,
носејќи цели галаксии од болка и убавина,
и кога смртта ќе му ги затвори рацете,
сите трчаат да ги соберат ѕвездите
кои му паднале од рацете.
Можеби затоа
најосамените луѓе пишуваат поезија –
за да остават делови од себе во времето,
со надеж дека еден ден
некој како урнатините
доволно за да праша:
„Зошто никој не го сакаше кралството
додека сè уште постоеше?“

PALE ZVIJEZDE

Jednoga dana,
kada zvuk zaguši moje korake
i stolica sačuva oblik mog odsustva,
oni će izgovoriti moje ime tiho,
poput molitve naučene prekasno.

Objesit će moju sliku
na virtualne zidove hladne svjetlosti,
pod riječima punim tuge
i rečenicama uglačanim briljantnije
od ljubaznosti koju su mi
nekada pružili dok sam bio živ.

Napisat će:
“Bio je rijedak čovjek.”
“Imao je dušu koja je gorjela.”
“Niko nije razumio njegovu tišinu.”
I srca će se okupiti ispod tih objava
poput ljudi oko kasno dogorele svijeće.

Neki će se sjećati mog osmijeha,
drugi tame iza mojih očiju
i odjednom će moji ožiljci
postati poezija za njih.

Ali recite mi—
ko je vidio moju vrijednost
dok mi je srce još kucalo?
Ko je čuo umornu muziku u mojoj duši
prije nego što je postala jeka?
Ko je stajao uz mene
dok mi je glas drhtao u živom tijelu
a ne u sjećanju i fotografiji?
Svijet je čudno okrutan—
cvijeće uvijek stiže
nakon što je vrt već uvenuo.

Dok je živ,
čovjek prolazi nevidljiv kroz gomilu,
noseći čitave galaksije bola i ljepote,
a kada mu smrt zatvori ruke,
svi trče da sakupe zvijezde
koje su pale iz njegovih ruku.
Možda je to razlog zašto
najusamljeniji ljudi pišu poeziju –
kako bi ostavili dijelove sebe iza vremena,
u nadi da će jednog dana
neko voljeti ruševine
dovoljno da se zapita:
“Zašto niko nije volio kraljevstvo
dok je još postojalo?”

Roden vo Skopje 5 knigi porzija farmacwut po profesiji.

Super, bez reci

Ljubica Simonivska 1959. Kumanovo

МЕСЕЧЕВА СВЕТЛИНА

Ноќта е топла,
речиси сите спијат,
а јас будна седам на балконот
и пушам цигара, во ритамот на тишината.
Полна месечина виси над градот,
толку блиску, што би можела да ја допрам.
Нејзината светлина е меко сребро
што се разлева по улиците,
се вовлекува низ прозорците на домовите,
ги полира плоштадите
и легнува врз реката.
И реката застанува.
Под месечевата светлина
ги заборава своите чекори,
се претвора во огледало
во кое небото се огледува
и не може да се одвои.
Месечината ги знае сите тајни,
оние што денот ги крие
зад затворените очи.
Ги собира секоја ноќ
и ниту една не ја изговара.
Ги носи во себе како молитва
и ги чува под стаклено ѕвоно од светлина.
Додека седам на балконот,
како мала точка на будност
во градот што спие,
и верувам, силно верувам,
ако месечината ги чува туѓите тајни,
ќе ја чува и мојата тишина.

MESEČEVA SVJETLOST

Noć je topla,
uglavnom svi spavaju,
dok budna sjedim na balkonu
i pušim cigaretu, u ritmu tišine.

Pun mjesec visi nad gradom,
tako blizu da bih ga mogla dodirnuti.
Njegova svjetlost je mekano srebro
koje se prosipa po ulicama,
uvlači u prozore domova,
polira trgove
i liježe na rijeku.

I rijeka stane.
Pod mjesečinom,
zaboravi na svoje korake,
pretvori se u ogledalo
u koje se nebo zagleda
i ne može da se odvoji.

Mjesec zna sve tajne,
one što ih dan krije
iza zatvorenih kapaka.

Sakuplja ih svaku noć
i ne izgovori ni jednu.
Nosi ih u sebi kao molitvu
i čuva pod staklenim zvonom svjetlosti.

Dok sjedim na balkonu,
kao mala tačka budnosti
u gradu što spava,
i vjerujem, jako vjerujem,
ako mjesec čuva tuđe tajne,
čuva i moju tišinu.

Ljubica Simonovska, završeni Pedagoški fakultet u Skopje.Radila sam kao razredni profesor 40 godina. sada u mirovini.
Pišem pjesme nekoliko godina u grupama na facebook u makedonskim, bosanskim i hrvatskim grupama.Isto tako i u međunarodnim grupama.Imam puno diploma, sertifikata i zahvalnica za učestvo.Imamveliko broj pesama, al knjigu nisam izdala.

Mentor mi je pružila veliku pomoć pri izboru i korekcije pjesme.Veoma sam joj zahvalna na pomoći.