Mili Dueli 2020

MILI DUELI 2020: Third round results – DUEL 8 – Albania, Greece, Kosovo, Romania and Slovenia

Mili Duels 2020 (8th season) had 739 entries from 52 countries. It is the largest and most popular online poetry contest in this area, which for the 8th year in a row brings together poets from the region, and lately from around the world. Mili Dueli is headquartered in Jajce, Bosnia and Herzegovina. The purpose of the contest is to encourage intercultural dialogue among artists from the Balkans and the world. Being one of the most sensitive regions in the world with a turbulent past, the aim of the contest is to build bridges of culture and mutual respect between the once war-torn areas.

The contest is traditionally composed of 5 elimination rounds. In each round, the number of authors decreases, and in the last, Fifth round, the winner is decided by a voting system based on the Eurovision Song Contest scoring system. The main responsible person of the contest is Nermin Delić, the idea creator and organizer of the contest. For 8 years in a row, Mili Dueli have been gathering authors and spreading the influence of poetry in everyday life.

Nermin Delić

Briefly about the First Round: The selection of all received applications (739) was performed by Nermin Delić. The organizer selected 476 authors for presentation in the Second Round.

Briefly about the Second Round: After the selection in the First Round by the organizer of the contest, Nermin Delić, 476 authors were selected and presented in the Second Round. In the Second Round, the authors are classified in 12 duels, according to the countries they come from. Due to the number of participants, Bosnia and Herzegovina had 2 duels (DUEL 1, DUEL 2), and Serbia 3 (DUEL 3, DUEL 4, DUEL 5). Croatia, Montenegro, North Macedonia and Bulgaria had one duel each (DUEL 6, DUEL 7, DUEL 8, DUEL 9). Due to the small number of participants, authors from Albania, Greece, Kosovo, Romania and Slovenia were presented in one duel (DUEL 10). Poets with Balkan roots, but with current residence outside the Balkans, are grouped together in one duel (DUEL 11). In the end, all authors coming from non-Balkan countries are grouped into one duel (DUEL 12).

The beginning of the presentation of the duel on the official Facebook profile of Mili Dueli was on July 12, 2020. Duels are presented in order, every 2-3 or 4 days according to the scope of the duel. For the first 15 days from the presentation of the duel, the followers of Mili Dueli were able to vote in the comments by entering the author’s number below the picture where her/his poem is presented. In addition to the readers, the members of the jury, composed of 12 renowned and important for Mili Duel artists from the Balkans, also voted. They selected 90% of the authors to pass to the Third Round. The other 10% is intended for the votes of the readers, for those who were not selected by the jury, and who have the great support of their friends and companions Mili Dueli.




Mili Dueli 2020 – Treći krug – Duel 8 – Ostatak Balkana – Rezultati – Tabela

How was the vote?

(1) Organizer: Nermin Delic
(2) President of the jury I: Sarah Isufi 
(3) President of the jury II: Lena Kyropoulos
(4) Additional member of the jury: Milčo Misoski
(5) Readers (number of votes received): 1074
(6) Common picture * (* The authors could achieve an additional grade of 5, if they send their picture with one of the participants of the 3rd round.)


  • In Duel 8, all authors from the rest of the Balkans who passed the previous selection are presented. The number of participants in Duel 8 is 25.
  • How the votes were counted: The ratings of the additional member of the jury  (in this duel – he did not send us our votes) were added up to the average grade, and that with the grades of the President of the jury, and with the grades of the Readers and the grade of the Common Picture. The drawn average grade is summed with the grade of the Organizer and thus the final average grade is obtained on the basis of which the authors are ranked.
  • The President of the jury  had the right to send one author directly to the Semifinals. The Presidents of the jury in this duel used that option and sent Mite Tabaku and Demetra Kintsaki directly to the next round.
  • In this duel, no author passed directly based on the votes of the readers. Six authors with a large number of readers’ votes was awarded a grade of 5. (By the way, according to the rules of the 3rd round, Readers awarded the 3 authors with the highest number of votes in the Third Round – direct passage to the Semifinals, and another 22 authors received a grade of 5.)
  • Common picture. The authors were entitled to an additional grade (5) if they sent a picture with some of the participants of the 3rd round of the Mili Dueli 2020. The goal of the pictures was to encourage social relations outside of online activities and socializing. None in this duel sent us that kind of pictures. 🙂


TOP 100 – Authors who entered the TOP 100 went directly to the Semifinals Mili Dueli 2020. Each of them will be assigned a mentor at the discretion of the Organizer, and the names of their mentors will be announced later. The mentor can only be one of the members of the Mili DuelI 2020 jury. All the details related to the preparation and sending Semifinals poems (ROUND 4) will be received in a private message in the inbox. Please be patient!

TOP 120 – Authors who entered the TOP 120 did not go directly to the Semifinals of the Mili Dueli 2020. They will, after the announcement of the all results, be offered to the members of the jury to choose them to be their mentors. If none of the members of the jury expresses their will to be their mentor, the authors will not make it to the Semifinals. If one member of the jury responds, that member of the jury will automatically become a mentor. If more than 2 members of the jury apply, the Organizer will, in cooperation with the authors, select one of the offered members of the jury as a mentor to the author.

TOP 250 – Authors who remained in the TOP 250 did not make it to the Mili Dueli 2020 Semifinals. Their contribution to the spread of the project and poetry will be rewarded by receiving electronic recognition for their participation as they represented their countries in a bright light (TOP 250 from 739 registered !!!), and will accordingly receive recognition for the intercultural dialogue of the Balkan countries and the countries of the world in which they participated.

All the presented poems will be represented in a electronic collection which, apparently, will have its own printed edition (summer, 2021), when MILI DUELI BALKAN TOUR awaits us. More on that soon!

Also, all authors who are 2000 or younger will be presented at the MILI DUEL JUNIOR ONLINE POETRY CONTEST which will start a few days after the end of the eighth season of Mili Duels 2020 – Online Balkan Poetry Contest!




nermin delic

Dear friends,
In anticipation of the announcement of the list of semi-finalists Mili Duels 2020, we will make a recapitulation of everything published so far – in the eighth season. This year we had 739 authors from 52 countries around the world. This is not only a record number of participants in this contest since its founding, but generally a record number of authors participating in an online poetry event in the region – the Balkans, and definitely in Europe where the Balkan countries geographically belong. In addition to the Balkan countries, almost all European countries took participation, as well as some countries of North and South America, Africa, Asia, and Australia did that too.
Experience has taught me that a lot of participation is incidental – while competing, they hang out until then, and later disappear. But year after year has shown that in each there are those who stay and sign eternity with us. Mili Duel as a way of thinking. Mili Dueli as a school of writing. Mili Dueli as psychotherapy. Mili Dueli as a generation of people in an insanely difficult history with which we are both gifted and crippled. Mili Dueli as a revision of the past. Mili Dueli as the Rise of the Present. Mili Dueli as the birth of the future. There is something, people … And that something was built by you who stay with me every year, with us – this bulwark of love for man and his ability to write. Mili Dueli is the only project in the Balkans that gave the poems, not the authors, a chance to succeed. That is why we have encountered a number of condemnations that “anonymous people without a published book” win, and decorated “diplomats with Indian and Bhutanese electronic achievements from Paint”, “gods”, “champions” of poetry, no. A porter and a tinsmith can really write better poetry than two professors of literature whose title only indicates that they are lovers of poetry, not necessarily excellent writers.
Mili Dueli as a lifestyle. Indeed, they have changed the lives of many. Some have the wind in their backs, some miss the reason why they walled up their windows. The jury of Mili Dueli from year to year votes transparently, completely objectively, each for himself and from their homes in Serbia, Bosnia and Herzegovina, Montenegro, Croatia, North Macedonia, Germany, Greece and Albania. What people really appreciate is that we are not like the majority that just declares a winner, without any explanation. People need explanations. And life needs them. And conscience needs them the most. In our country, everything has always been “black and white”. So many comments have changed the ways of thinking and writing to many authors. We educated writers and opened the door to thoughts we would never knock on. We have helped many to write solidly, which is why they are now far more respected in society. Indeed, a large percentage of books are published after participation, precisely because Mili Dueli showed the authors how important what they write is.
A diploma is not everything in life, I tell you, who has more significant diplomas than those from Bangladesh, Bhutan, India, etc … Those diplomas they get did not receive, only who did not ask. My people – I am also a doctor of medicine. But I have a feeling that in Mili Dueli I treat the most – because I have made so many authors, together with my team, happy, completely free of charge. And is there anything more expensive than free stuff ?! With my ideas, I detoxify the poisons we drank every day because we were just thirsty. Only with Mili Dueli can I erase boundaries and live in a world of letters and images – the perfect ones, the ones from the head.
As you know, the Balkans have a desert climate for literature. With minimal exceptions, most of the competition is hilarious – inspired by personal earnings and promotions, a debatable jury and non-innovation. In such an environment, Mili Duelihave sprung up and have been growing for 8 years. Mili Duelli, about which the most famous business magazine in the world, a world media such as Forbes wrote and rated them “the most popular in the former Yugoslavia”.
Mili Dueli have given birth to tens of thousands of online contacts, fostered many friendships and international encounters – in short: they have achieved a lot, and those who stay – will see how much is left to happen to us. Because we found the way. A path that does not tread on others, to exist. Let’s believe in the future, because this miracle will exist as long as there is one person who wants to become better by helping others to be better.
I appeal to all authors and friends to experience these results of the Third Round in the right way. One song was judged, the one you chose and sent yourself. If the poem is “unimpressive”, at the very least, you didn’t get any positive comments, not even the best ratings. But that does not mean that you are bad authors and that all your contribution to poetry is valued by that assessment. Write, write and write … because we have so little time.

As you can see, I gained a positive impression for most of the poems, because, among other things, they are about the best authors that their countries have in this competition. However, I made the gradation of the grades based on the comparison of the poems, in order to respect the propositions of the contest.

Greetings from Jajce, Bosnia and Herzegovina for the whole of Balkan! 🙂

Nermin Delic, organizer


Jury President I: SARAH ISUFI

sarah isufi mili dueli
Sarah Isufi


“Fear overwhelms you, the end of existence.
With a gnashing of teeth, you wake up.
The sun shines on the wrinkled face, like masala after the party.
But tomorrow it will return normal again”
This is the best strophe of the poem, so I will call it a good, but passive poem. Talking about the exhausting routine of life, must have at least a bit revolte. I wish the whole poem was as good as that strophe was.

BESMIR HALITAJ: Using repeatedly rhymes in almost each verse, is boring somehow. But the poem is good. The first and last strophe give melody to the whole it.

ALBAN TUFA: Alban, it feels like a paragraph, took from a novel, because the style is too narrative for a poem. But I like it. The second part of it especially, is beautiful. Though, in this round I have to call you a narrator, not a poet.

FJODOR QORRI: In the previous round I suggested you to put order in your thoughts, and I’m glad you did. I see what inspires you is mostly the “female”, but I would like to read another theme in your poem as well. Though, “thee, the purple of my dawn”, is a pure beauty. Work on your talent and you’ll be amazing.

ZHANETA BARXHAJ: This poem is simple, Zhaneta. Everyone has cried at least once in his life. So, I’m not sure if this brings emotions. Though, your writings are pretty good.

MITE TABAKU: Mite, I really liked your dark tone in the previous round, but in this round I’m somewhere between:
“I don’t prefer/agree with inappropriate terms, when they can be replaced with other ones. At the end of the day art is subtle, and subtleness fits everything”


“Allen Ginsberg, a “Beat movement” poet, was so harshly judged on his book “Howl”, then due to social-normes breaking, it became accepted, even famous.”
So for one reason or another, I’ll choose the second. Your poem provokes, raises questions, evokes harshness, sadness, and subtle or not in my taste, or in someone else’s taste, the emotion and intensity is there…

ISABELA TAFILI: Original is your poem, good job, the first three strophes are perfection. But I suggest you not to jump from an area to another. You go from “small kitchen with small plates” to “sandstorm and desert”. It’s better to follow only one line. Otherwise you’re truly talented.

MATILDA MIRAKA: I expected much more from you. You have style, but you need to organize it.

FLOGERTA KRYPI: Flogerta, I’m happy about one thing. You know the rules, the discipline of art, and no matter your poem is more intense or less; more emotional or less, you still remain a poet…
“You are perfect,
especially because you will never be mine”, captured my attention a bit more.

INDIRA HOXHA: I hardly find a message in your poem.

AGIM DESKU: Here you go again with Titanic, Agim. Pirates, Europe, Albania, David, Kumrie Shala, Grabovic, Venetian…
For God’s sake, gimme a break…

AJNE IBERHYSAJ: What I did read was a mess, and I’m not sure if there’s a meaning.

ARIANA BYTYQI: I wasn’t disappointed by you, Ariana, in the previous round, and nor I am in this one. Good poem.

DANU FLORENTINA: Your “another mood” gave me a soft, quiet and peaceful mood, while reading it.

LAURA IONESCU: Unnecessary prolonged, but not bad!

ILIAS FOUKIS: The meaning of it is alright, but Antarctica, Sahara, Himalayan, and geography itself brings no emotions into a poem…

DEMETRA KINTSAKI: It’s a bit childish your poem, dear, but you’re too young. You will change the focus of your inspiration. Good luck on your journey.



As consider the Greek participants the winner for me is the young Lady Dimitra Kintsaki, because her lyrics
{Perhaps the world could be
Something more than black and white} <– that really shocked me and saw me how limited are our values like a human society..with the most simple way made me feel deeper and think sharper…If there is any translation about the other participants in English it will be more fair to vote…Thank you very much for the human connectivity ! HVALA MY FRIENDS





Additional Jury Member: MILČO MISOSKI

MILCO MISOSKI A member of the jury did not vote until the end of the deadline for sending votes.



You can watch the entire duel on the social network Facebook, where it is on the official profile Mili DuelI.



Život ponekad zapne iza tebe
poput trnja, iza kose
a ne nestaje.

Neka, kad si došao na pogrešno mjesto!

Ja ne znam kako
niti zašto
život postavlja zamke,
zamke iz ničega.
Pasivni mišići tijela
odjednom, ožive
otkrivajući drugi ego,
žutu boju
koju topla sezona održi skrivenom.

Mišići vrata napinju se,
ovaj put ne nosim teg,
ali vidim jasno.
Perspektiva je iluzija,
to se drvo smanjilo desetine puta,
to je iluzija, pa to je i put,
mlin, sazvježđe svjetova koji čekaju da budu otkriveni …
Takav je i prst koji pokazuje na njih.

Strah te obuzima, kraj je postojanja.
Škrgućući zubima, budiš se.
Sunce sja na naboranom licu poput masale nakon zabave.
Ali sutra će sve biti normalno.

Život ide dalje u svojoj igri
Dan-noć, noć-dan,
sa uzastopnim, redovnim dupliciranjem na parketu koji nas priprema
za vrijeme bacanja,
ako taj trenutak ikad dođe…


Life gets stuck behind you sometimes
Like thorns, behind the hair
And do not disappear.

When you get in the wrong place!

I do not know how
neither why
Life sets traps for you,
Traps out of nothing.
Passive muscles of the body
Suddenly, come alive
Discovering another ego,
A yellow color
That warm season keeps it latent.

The neck muscles tense,
This time not to carry a weight,
But to see clearly.
Perspective is an illusion,
That tree decreased dozens of times,
It’s an illusion, so it is the road,
The mill, a constellation of worlds waiting to be discovered…
Such is the finger that points to it.

Fear overwhelms you, the end of existence.
With a gnashing of teeth, you wake up.
The sun shines on the wrinkled face like masala after the party.
But tomorrow it will return normal again.

Life goes on in its game
Day-night, night-day,
with successive, regular duplications on the parquet preparing us
for the time of throwing away,
if that moment ever comes….


Nganjëherë jeta ngec pas teje
Si ferra, pas flokëve
Dhe nuk të shqitet.

Hyre atje ku s’duhej!

Nuk e di se si
Dhe as se pse
Ajo të ngre kurthe,
Kurthe asgjëje.
Muskujt pasivë të trupit
Papritur, gjallërohen
Duke zbuluar një tjetër ego,
Një ngjyrë të verdhë
Që stina e ngrohtë e mban latente.

Muskujt e qafës tendosen,
Këtë herë jo për të mbajtur peshë,
Por,për të parë qartë.
Prespektiva është një iluzion,
Ajo pemë e zvogëluar dhjetëra herë,
Është një iluzion , po kështu rruga,
mulliri, një konstelacion botësh që presin të zbulohen …
I tillë është edhe gishti që i tregon .

Frika të pushton,fundi i egëzistencës.
Me një kërcitje dhëmbësh zgjohesh.
Dielli rezaton mbi fytyrën e zhubrosur si mësalla pas feste.
Por, neser do të kthehet sërish në vend.

Jeta vazhdon në lojen e saj
Ditë-natë, natë-ditë,
me dublime të njëpasnjëshme, të rregullta mbi parket duke na përgatitur
për momentin e gjuajtjes,
nëse ai moment vjen ndonjëherë …

2. BESMIR HALITAJ 1985 ALB Fushë-Krujë
* * * (Kako su bile poredane zvijezde)

* * *

Kako su bile poredane zvijezde
Spuštene kao inspiracija
Vatra koja uništava sve šume
I koja već gori.

Nebo mi je kapalo iz srca
Kapi ljubavne krvi
Imala si snage da vjeruješ u to
U ovaj užas ljepote

Takođe sam se dugo molio Bogu
Daj mi snage da se sjetim
Kako sam se otkinuo sa zemlje
Kad me njena vagina napala

Kako se vrijeme spljoštilo
Sve je bilo zujanje
Smrt-rođenje, bačeno u mene
Pakleni raj kao skok

Sve što se dogodilo zračilo je
Dalje me je opisao
Prosvijetlilo me i osvojilo
Kao što to čine zvijezde na nebesima

Srušio se u meni
Svako značenje je bilo slomljeno
Rob tvoje ruke
Rob koji je imao najviše spasa

Da mi više ne treba sloboda
Ne treba mi ništa više
Mene radi samo ljubav
Svjetlost iznad tame niče

Kako su bile raspoređene zvijezde
Sašla si kao božanstvo
Vatra koja pali sve šume
Vatra koja već gori

* * * (Se si u rregulluan yjet)

* * *

Se si u rregulluan yjet
Zbrite ti si frymëzim
Zjarr që zhduk të gjitha pyjet
Zjarr që vec i ndezur rri

Qielli zemrës më pikonte
Pika gjaku dashurie
Skish forcë mëndja ta besonte
Këtë llahtar bukurie

Edhe zotit gjatë ju luta
T’më japë forcë që të kujtoj
Si nga toka u shkëputa
Kur kurmi i saj më pushtoi

Se si koha u rrafshua
Gjithshka ishte një kumbim
Vdekje-lindje, cast në mua
Ferr-Parajsë si kapërcim

Gjithshka ndodhi rrezatonte
Më përshkronte tej për tej
Më ndriconte më pushtonte
Sic bëjnë yjet nëpër qiej

Brënda meje u rrëzua
U coptua cdo kuptim
Skllav i krahëve të tua
Skllav që skishte më shpëtim

Se smë duhet më liria
Skam ce dua krenarin
Më sundon vec dashuria
Dritë që përmbi terrin mbinë

Se si u rregulluan yjet
Zbrite ti si një hyjni
Zjarr që djeg të gjitha pyjet
Zjarr që vec i ndezur rri

3. ALBAN TUFA 1992 ALB Peshkopia

Prije sam vjerovao da je moj otac div,
jedini čovjek kojem je svijet bio podložan,
nepravde su se neprestano slamale o njega.
Civilizacija se dizala i padala pod njegovom sjenom
koliko mi je puta pao na pamet u razgovorima sa prijateljima.
Otac sa snažnim mišićima podlaktice
tim istim rukama te diže u nebo
a sunce jednom rukom, ako želi, on pomjera.
Taj čovjek mi je želje ispunjavao poput duha
svaki put kad bi se vraćao iz Grčke,
sa tog drevnog mjesta mitova.
Laži poput bakinih priča,
dražile su moje fantazije
i nedostatke ljubavi u meni
nadopunile tankim nitima koje su dijelile dječiju virtualnost od stvarnog svijeta.
Moj otac se promijenio,
mišići nestaju, razgrađuju se svakodnevno
zajedno sa sjećanjem na bakine priče
nestaju i njegove natprirodne sposobnosti.
Više nije u stanju da mi ispuni želje.
Ne ide u Grčku,
galopirajućim potpeticama ne stiže mi
i više ne raspršuje silom vlastite mitove.
Zbog svega ovoga on se plaši
i tresući žestoke cigarete
njemu se dodaju godine i zemljište koje sije,
i sve je tako užurbanije
koliko svaki otkucaj njegove žile ukazuje na neslaganje sa sobom.
Sada mu sve budi uspomenu,
poslije svakog sjećanja slijedi vrlo duga priča.
U školjci on sada gradi svoju virtualnost,
da bi pobjegao od starenja.
I ja sam se promijenio.
Mitovi mi ništa ne znače,
imun sam na fantazije.
Moje želje su sve manje
pošto otac više ne može da me vodi
pod suncem koje nikada nije promijenilo svoj tok.
Znanje oca više me ne iznenađuje
nijedno me znanje više ne iznenađuje
i zato bih često da protestujem.
Pročitao sam knjigu svijeta koji mi ne pripada,
promijenjene su okolnosti i napisana je priča
sa subjektima koji se otimaju da ih pamtim:
ali glavni lik mog života je moj otac,
s tim da kraj uvijek ostaje kontroverzan.
Ovako vam ja gradim veliki kineski zid,
od svojih virtualnih svjetova.

Uvjeren sam da se demoni i anđeli kriju u promjeni
sa ili bez detalja,
u ovom svijetu isprepletenom stvarnošću
između sna i zvijezde,
pamćenja i želja,
nada i razočarenja
koji sadašnjost vežu poput snopova slame
kroz polja moga oca.

Dikur besoja që im atë ishte gjigant,
i vetmi burrë para të cilit nënshtrohej bota,
prajshëm thërrmoheshin padrejtësitë.
Qytetërimi ngrihej e shembej nën hijen tij
sa herë më tekej mua ndër biseda mes shokësh.
Babai me muskujt e parakrahut të fortë
që të çon hopa në qiell
dhe diellin me një dorë, po të dojë, e lëviz.
Im atë që plotësonte dëshirat si xhind
sa herë kthehej nga Greqia,
nga ai vend i lashtë mitesh.
Të tilla gënjeshtra si përrallat e gjysheve,
stimuj fantazie
a dashuri të mangëta
plotësojnë fijet e holla që ndajnë virtualitetin fëmijëror nga bota.
Tashmë im atë ka ndryshuar,
muskujt i shemben ngapak e përditë
së bashku me qytetërimet e hershme,
aftësitë e mbinatyshme.
S’është më në gjendje të plotësojë dëshirat.
Nuk shkon në Greqi,
takati i rend me galop për te sosja
duke i zhbërë mitet e veta me përdhunë.
Për të gjitha këto ai proteston
duke i dredhur çigaret më të ngjeshura
përvit duke i shtuar tokat që mbjell,
çiftelisë i bie më ngutshëm
sa çdo rrahjet teli dëfton mospajtimin me veten.
Tash çdo gjësend i ndjell një kujtim,
çdo kujtim pasohet nga në një histori shumë gjatë.
Me të tilla kelçka im atë e ndërton virtualitetin e vet,
që e shmang gjithë e më shumë nga plakja.
Edhe unë kam ndryshuar.
Nuk më shtojnë kurrgjë mitet,
këta situmuj fantazie në mendjen time tashetutje imune,
dëshirat i kam gjithë e më të cekëta
meqë s’ka bir nëne të më çojë hopa
nën diellin që s’e ndryshoi kurrë kursin e vet.
Dijet e tim eti nuk më befasojnë më
kurrfarë dijeje s’më befason
dhe për këtë protestoj.
Lexoj ndonjë libër të një bote që s’më përket,
ndryshoj rrethanat dhe shkruaj ndonjë tregim
me subjekte që ia vjedh kujtesës:
personazhi kryesor shumë herë im atë,
me fundin që mbetet përherë i diskutueshëm.
Kësisoj e ndërtoj atë murë të madh kinez,
të botëve të mia virtuale.

Bindem që djajtë dhe ëngjëjt fshihen te ndryshimi
me ose pa detaje,
në këtë botë me realitete të ndërthurura
mes ëndrrës dhe zhgjëndrës,
kujtesës dhe dëshirës,
shpresës dhe zhgënjimit
të cilat e tashmja i lidh të gjitha si duaj kashte
nëpër arat e tim eti.

4. FJODOR QORRI 1996 ALB Lushnjel

Ljubičasta zora istopila se zajedno s ljubičastom lavandom.
Baš kao što tvoje usne podsjećaju na nokte od ruža
Dok povremeno dodiruješ svoje lice.
Ti lučni nokti u obliku mladog mjeseca.
Te usne poput raspona krila ptice koja leti.

Tvoje tijelo je poput jutarnje plaže
Pješčane dine zasvođene povjetarcem
Moje ruke osjećaju tu glatku i svježu kožu.
Je li te veče dovelo k meni,
S onim vjetrovima koji kao da nadilaze snove,
Kada svijet šuti i čini se uronjenim u neko drugo vrijeme?
Ili su vam donijele svijetle boje zore, budući da se u njima možete sakriti i probiti granicu noći?
Tebe, ljubičastu zoru moju.


Vjollca e agimit u shkri bashke me te purpurten e livandove
Sikur buzet e tua ngjasojne me te trendafilten e thonjve
Kur prek here pas here fytyren tende,
Ata thonj te harkuar sikur hena e re.
Ato buze si krahehapja e nje zogu ne fluturim.

Trupi yt si plazh mengjesi,
duna rere te harkuara nga era.
Duart e mia ndjejne lekuren tende te lemuar e te fresket.
Te solli mbremja te une,me ato erera qe duket sikur vijne pertej endrrave,
Kur bota eshte ne heshtje dhe duket e zhytur ne nje tjeter kohe?
Apo te sollen ngjyrat e celta te agimit, meqenese ne to mund te fshiheshe dhe te depertoje ne kufirin e nates?
Ti , e purpurta e agimit tim.


The purple of the dawn melted along with the purple of the lavender
As your lips resemble with the pinky-rose of your nails
When you occasionally touch your face.
Those arched nails shaped like new moon.
Those lips like the wingspan of a flying bird.

Your body is like a morning beach
Sand dunes arched by the breezes
My hands feel your smooth and fresh skin.
Did the evening bring you to me,
with those winds that seem to come beyond dreams,
When the world is silent and seems immersed in another time?
Or the light colors of the dawn brought you, since in them you can hide and penetrate the border of the night?
Thee, the purple of my dawn.


Jesi li imao potrebu za plakanjem,
sjedeć’ na prozoru, suočavajuć’ se s oblacima?
Ikad osjetio u sebi
zadovoljstvo kanute suze?
Iznenadno ispale iz očiju?
Dodirivao kožu mokrim otiscima?
Šta misliš o slanoj slasti
usana koje se ljube,
dok ti crtaš nos?
Simfonije globusa,
koje vadiš na otvorenom dlanu,
jesi li bio svjedok toga?
Jesi li pokušao zaplakati
nijemošću duše?
Ah! Moj dragi!
Želim da plačeš…


E ke provuar dëshirën të qash,
ulur buzë dritares me sytë në re?
Ke ndjerë së brendshmi,
kënaqësinë që të jep një kokërr lot në rënie?
Derdhjen e tij të beftë syve?
Prekjen e lëkurës me gjurmët e lagura?
Po ëmbësinë e kripur, kur të puthin buzët,
teksa ti rrufit hundët?
Po simfonin e pikave,
duke i numëruar mbi pëllëmbët e hapura,
e ke dëgjuar?
Ke provuar të qash nga qetësia e shpirtit?
Ah! I dashuri im!
Të uroj të qash…


Have you tried the need to cry,
seating on the window facing the clouds?
Ever felt inside
the satisfaction of a dropping tear?
It’s sudden plunge from eyes?
Touching the skin with wet prints?
What about the salted sweetness
of lips being kissed,
while you draw the nose?
The symphony of globules,
while couting them in an open palm,
have you witnessed it?
Have you tried to weep
from the muteness of the soul?
Ah! My dear!
I wish you cry…

6. MITE TABAKU 1991 ALB Lushnje

bezoblična jednačina
(u algebri nebesa),
duhovni fraktal
(u geometriji života),
haotični sistem
(prostor ničega),
razlomak s nazivnikom nula
(stanje smrti),
(na trepavicama zaborava)
koji me prekida
udjelom mesa i kostiju,
(u suznoj maternici)
fetus koji je začet umnožavanjem mojih stanica bez ičega…
(grudi gubitka)
ono što mi je ostalo kad duša
moji snovi i nade padaju,
(vagina moje duše),
zbir svih orgazama
da su moji bolovi stigli
do beskonačnosti.
uz krevet
slijepi penis
matematička abeceda!…


një ekuacion pa trajtë
(në algjebrën e qiejve),
një fraktal shpirtëror
(në gjeometrinë e jetës),
një sistem kaotik
(hapësirës së asgjësë),
një thysë me emërues zero
(shtatit të vdekjes),
(në qerpikët e harrimit)
që m’abortohet
nga përpjestim i mishit me kockat,
(në mitrën e lotit)
fetusi që ngjizet nga shumëzimi i qelizave t’mia me hiçin…
(gjinjve të humbjes)
ajo çka m’mbetet kur shpirtit
mi zbresin ëndrrat dhe shpresat,
(vaginës së shpirtit tim),
shuma e krejt orgazmave
që dhimbjet e mia kanë mbërrit
në infinit.

një alfabet matematikor!…


Mi smo mali ljudi,
Kuhamo u malim kuhinjama,
i jedemo u malim tanjurima,
dok glasni glasovi vrište kroz radio-prenose.

Mi smo mali ljudi,
zamotamo hranu kuhanu preksinoć,
sa jučerašnjim novinama,
tamo gdje kaplje ustajalo mastilo političkih govora.

Mi smo mali ljudi,
Spavamo u jednostavnim krevetima,
na jastucima koji mirišu na jeftini deterdžent,
i sanjamo o beskrajnim snovima,
iz kojih se budimo sve nezainteresovaniji.

Mi smo mali ljudi,
I imamo žuljeve na rukama,
I imamo ožiljke u duši,
I leđa nas bole od težine riječi koje nam stavljaju na jezik,
Oni urezuju na našim zidovima,
Zatvaraju nam vrata,
Riječi koje pronalaze put kroz naše rupe na ključaonicama,
i odjekuju u našim domovima.

Mi smo mali ljudi
I svijet se nikada neće prestati vrtjeti bez nas,
Mi smo plodovi velikog drveta koje ubiru strane ruke,
Mi smo milioni zrna pijeska pod nogama onih koji hodaju po nama,
Ništa se nije promenilo vijekovima,
ni sutra promjena neće doći.

Ali ako jedne večeri zapečatimo ključaonice,
Bojimo zidove, ne čitajmo novine,
I svoje snove donosimo iz tame,
neka hodaju u svjetlosti, pod njihovim pogledom,
Sjetit će se da su pješčane oluje možda samo čestice koje su pronašle krila za letenje,
ali koliko je samo carstava pustinja progutala.


We are the little people,
We cook in small kitchens,
and eat in small plates,
while loud voices scream through the radio transmissions.

We are the little people,
we wrap up the food cooked the night before,
with yesterday’s newspapers,
where the stale ink of political speeches drips.

We are the little people,
We sleep in simple beds,
on pillows that smell like cheap detergent,
and we dream of endless dreams,
From which we wake up increasingly disinterested.

We are the little people,
And we have calluses on our hands,
And we have scars in our souls,
And our backs ache from the weight of the words They place on our tongues,
They carve on our walls,
They seal over our doors,
Words that find their way through our key holes,
and echo inside our homes.

We are the little people They tell us,
And the world will never stop spinning without us,
We are the fruits of a great tree that is harvested by foreign hands,
We are millions of grains of sand under the feet of those who walk upon us,
Nothing has changed in centuries,
neither tomorrow a change will pass.

But if one evening we seal the keyholes,
Paint the walls, do not read the newspapers,
And we bring our dreams out of the darkness,
and let them walk in the light, under Their gaze,
They will remember that sandstorms might be just particles that found wings to fly,
but how many empires the desert has consumed.

2. The original poem in Albanian below:

Ne jemi njerëz të vegjël,
Gatuajmë në kuzhina të vogla,
dhe hamë në pjata të vogla,
kur në radio bucasin zëra të mëdhenj

Ne jemi njerëz të vegjël,
mbështjellim ushqimet e gatuara një mbrëmje më parë me gazetat e së djeshmes,
ku pikon boja bajate e fjalimeve politike

Ne jemi njerëz të vegjël,
që flemë në shtretër të thjeshtë,
mbi jastëk që kundermojnë sapun të lirë,
dhe ënderrojmë ënderra të gjata,
Nga ku zgjohemi gjithnjë më të mpirë.

Ne jemi njerëz të vegjël,
Dhe duart i kemi me kallo,
Dhe zemrat i kemi me vraja,
Dhe shpina na dhemb nga pesha e fjalëve që na i vendosin mbi gjuhë,
na i gdhendin në mure,
na i vulosin në dyer,
gjejnë rrugën poshtë vrimave të çelësave,
dhe na i buçasin nëpër shtëpi.

Ne jemi njerëz të vegjël na thonë,
Dhe bota sdo ndalojë të rrotullohet pa ne,
Jemi kokrra të një peme të madhe që vilet nga duar të huaja,
Ne jemi miliona grimca rëre nën këmbët e atyre qe ecin mbi ne,
Në shekuj asgjë ska ndryshuar,
as nesër sdo ndryshoje, ska përse .

Po sikur një mbremje ti vulosim vrimat e çelësave,
Ti lyejmë muret, mos ti i lexojmë gazetat,
Dhe ti nxjerrim ëndërrat nga errësira,
Ti shëtisim në dritë, nën vështrimin e tyre,
Do të kujtohen se stuhitë e rërës jane veç grimca që gjejnë krahë të fluturojnë,
por sa perandori ka therrmuar shkretetira.

8. MATILDA MIRAKA 1995 ALB Elbasan

Tamo u praznini…!
Tamo sam ostavila dušu sa košuljom!
Tamo sam ostavila plamen svojih snova
Zajedno sa žarom ljubavi
Tamo, gdje je moja mladost nestala
Tamo u mirisu uvelih ruža
među klicama koje su mrtve prije nego što se rode
usred žestine mladosti
Tamo, gdje oči više nemaju funkciju
Tamo gdje srce vozi kao ludo
Tamo gdje su pletene pletenice bezdlake duše
a kosa mog muškarca je nečešljana …!


There in the emptiness…!
There i left my soul with its shirt!
There i left the flame of my own dreams,together
With the embers of love
There,where my youth faded away
There in the smell of withered roses
among sprouts that are dead before they are born
amid the vehemence of youth
There,where the eyes have anothere function
There wherethe heart is driving like a mad
There where the braids of hairless soul are woven
and my man’s hair is uncombed…!

28 matematičkih savršenih otkucaja srca

Kiša je počivala na starom klaviru
Tipke su dodirnute istim zvukom
28 matematički savršenih otkucaja srca
Ta grafika baca nad dugom.
Oblaci su gluhi
Duša je prazna
I pod istim zvijezdama
Netaknuti zagrljaji ispunjavaju mi dah.
28 matematički savršenih otkucaja srca
Ples sa mjesecom
Ne postoji pantegram koji ih može zadržati
Pisma nisu dovoljna za opisivanje
Magija ovih savršenih brojeva.
28 zbogom
28 nisu dobili poljupce
28 bezopasnih zagrljaja
To je sve što imam od našeg oproštaja
To je sve što mi treba za preživljavanje.
Ti si savršen
Pogotovo zato što nikad nećeš biti moj.

28 mathematical perfect heartbeats

The rain rested on the old piano

The keys were touched from the same sound

28 Mathematical perfect heartbeats

That drow graphics over the rainbow.

The clouds are deaf

The soul is empty

And under the same stars

Untouched hugs fulfill my breath.

28 mathematical perfect heartbeats

Dance with the moon

There is no pantegram that can hold them

Letters are not enough to describe

The magic of these perfect numbers.

28 goodbyes

28 not given kisses

28 harmless hugs

That’s all I have from our farewell

That’s all I need to survive.

You are perfect

Especially because you will never be mine.


1. INDIRA HOXHA 1974 KOS Peje / Peć

S tugom sam gledala svoje priče
Smanjile su se, ide na gore
To su samo moje misli
Počela sam ih čitati puna suza i tuge
Napisane su mojom olovkom.

Pisma čak i poredana
I povezana riječ po riječ
Nemam snage da ih čitam
Da ti pokažem te opojne rečenice.

Boje su se promijenile
Snagom ljepote
Takođe su mi ostale pošasti boje
Da, isti odsjaj

Beznadno rangiranje
Istraženo je u pisanoj formi
Stajao si prekriženih nogu u meni
Već mjesecima.

U mojoj sobi
Smirenost se čuje tokom čitanja
Provukli smo se kroz led
I u duši smo koja gori.

Në mëngjez shkrimet e mija

Me pikëllim pash tregimet e mija
Rrinin tkurrur më keq
Se mendimet e mija
Filloja ti lexoj përplot lot e pikëllim
Ishin të shkruara mu nga lapsi im.

Shkronjat edhe kur vargoheshin
E lidhnin fjalë në fjalë
Prapë nuk kisha forcë
Ti shifja fjalët dehëse të fjalisë së shkruar.

Ngjyrat ndryshonin
Me fuqinë e së bukurës
Mbetesha edhe me hallin e ngjyrës
Po të njetës shfaqje.

Një renditje e pa shpresë
Hetohej në shkrim
Rrinte këmbëkryq në mua
Tash e sa muaj.

Në dhomën time
Qetësi duke lexuar
Rrëshqisnin nëpër akull
E në shpirt e përvëluar.

In the morning my writings

With sadness I saw my stories
They shrank worse
That my thoughts
I started reading it full of tears and sorrow
They were written right from my pencil.

The letters even when lined up
They linked it word for word
I still had no strength
You saw the intoxicating words of the written sentence.

The colors changed
With the power of beauty
I was also left with the scourge of color
Yes the same show.

A hopeless ranking
It was investigated in writing
He stood cross-legged in me
For months now.

In my room
Calmness while reading
They slipped through the ice
And in a burning soul.

2. AGIM DESKU 1957 KOS Peje / Peć

Jučer sam započeo putovanje oko života
Putujem s riječima zbog kojih rastem
Čak i kad sam u mraku, pronađem svjetlost

Zastajem u blizini pobunjenih morskih valova
Sjećam se da sam plakao za svrgavanjem Titanika
Onda kad bih se morao boriti s nekim gusarima
Ne zaboravljajući mamuta, čudovište koje nas okružuje svakog trenutka

Tražim formulu krštenja u gorju ako neko ostane tamo
U potrazi za Bulevarima jadne Evrope
Tamo gdje naš čovjek baca znoj i naziva ga crnom sjenom

Vjerujem majčinom vremenu jer me David odgojio u kolijevci sa zvijezdom
Ja sam u ratu sa zlim vijekovima koji godinama zauzimaju moje ime
Zašto sam bio jedini kralj na svojoj zemlji

Živjeli smo sa cvijećem i za cvijeće
Ipak za božure ratnici su spremni na žrtvu
Što se tiče zemlje u kojoj su svi žrtvovani svetom božanstvu

Na svom putu crven i slobodan
Postoji li išta ljepše od susreta s osloboditeljem Grabovca Bellagians
Ratnik koji je svom bratu oprostio svetom Albanijom
Mnogo sam naučio od osloboditeljice Kumrie Shala
O zarobljeništvu, tragedijama, izbjeglicama, ratu
Dvadeset godina nakon rata sa zakulisnim scenama
Za siromaha bez politike koji je s nestrpljenjem iščekivao ovaj slobodan dan
Naučio sam toliko da mu roman ne smeta
I nešto što mi se svidjelo kad je rekao – Ljubav mu je oprostila djelićem ujedinjene domovine.

I putovanje nastavljam sa maštom
Pitam se zaslužuju li moji dobri ljudi Nobelovu nagradu za mir
Pet vijekova zatočeništva uvijek podijeljeni i prokleti i ubijani
A danas u očima Evrope ne možemo vidjeti dalje od Kosova
Ni moje putovanje nema snage ni slobode da letim oko svijeta
Ono ostaje kod kuće i tješi se s nekoliko suza

Na ovaj poseban dan za sunce
Htio sam isti proslaviti u blizini Titanika
Da se iz dubokog sna probude venecijanske ljubavi koje nikad ne umiru.

I started a journey around life yesterday
I travel with the words that make me grow
Even when in the dark I find the light

I stop near the rebellious sea waves
I cried for the overthrow of the Titanic
If I had to fight some pirates
Without forgetting the mammoth,monster that surround us every moment

I look for the formula of Baptism in the Highlands if anyone is left there
In said seek the Boulevards of miserable Europe
Where our man there sheds sweat and called black shadow

I believe my mother’s time when David raised me in the cradle with a star
I am at war with the evil centuries that have occupied my name for years
Why I was the only king on my land

We lived with flowers and for flowers
Still for the peonies the warriors are ready to sacrifice
As for the land where everyone is sacrificed to the holy deity

On my journey blushing and free
Is there anything more beautiful than meeting the liberator of the Grabovc Bellagians
A warrior who forgave his brother to holy Albania
I learned a lot from the liberator Kumrie Shala
About captivity, tragedies, refugees, war
Twenty years after the war with behind-the-scenes scenes
For the poor man without politics who has eagerly awaited this free day
I learned so much that a novel does not bother him
And something I liked when he said- Love forgave him apart from the united homeland.

And I continue the journey with my imagination
I wonder if my good people deserve the Nobel Peace Prize
For five centuries of captivity always divided and cursed and killed
And today in the eyes of Europe we can not see farther than Kosovo
Neither my journey has the power nor the freedom to fly around the world
She stays at home and is comforted with a few tears

On this special day for the sun
I wanted to celebrate it near the Titanic
To awaken from deep sleep the Venetian loves that never die.

3. AJNE IBERHYSAJ 1973 KOS Decan / Dečani

Život liči na
komad papira
Dođe trenutak
i slomi srce
Uništi sve
Ako možeš baciti
i sebe
U tim djelićima
od ljubavi
koji ti se čine
da imaju malu vrijednost
Oni samo liče na
izgubljena srca
tihim poljupcima

Ti djelići papira
Mijenjaju te
noć grobova
I za sve vas
izgledaju beskorisno
Ispunjeni s puno
Ali ne zaboravite
To si u njima
samo ti
Mi se mijenjamo i mijenjamo se
kao godišnja doba
Ima sunca, ali ima i
kiša i oluja
Život ne bi imao
Bez kapi gorčine

Kako možeš razdvojiti
Često ste se smijali
dok sunce sja
Otvorenih ruku
Pooštrili ste
Poput vojnika kojeg ste se odrekli
zakleti životom
Poslije snova koje imaš
Očima straha neki od vas
su zagrlili sunce

Ne skrivaj se među njima
kao krivično djelo
Ni uvrede i padovi
Oni nisu
Takav je život
Liči na
Majicu koju
Snovi nikad
nemaju kraj
Trebao bi se osjećati dobro sa
svojim snom
Ti si sjaj
Tamo gdje su suze
i bolovi
Tamo postoji ljubav
Tu su i mržnje
Da, postoji prezir
Takav je život
Umotan biserima
Okružen draguljima


Life resembles to
a piece of paper
A moment comes
and breaks the heart
It ruins all
If you can throw away
even yourself
In those particles
of love
Which to you seem
to be of little value
They resemble on
the wasted heart
Covered with
silent kisses

Those little particles of paper
Do change also
the night of the grave
And for you all
seems to be valueless
Filled in with full of
Don’t forget
That inside them its
only You
We do change and so do change
the seasons
There is sun but there is also
rain and storm
Life wouldn’t have
Without some drops of bitterness

How can you tear apart
the days
Often you laughed at
the sun shines
Opened the arms
You tightened
the spring
Like a soldier You gave up
to the life
After the dreams you have
With the eyes of fear you
have embraced the sun

Don’t hide
the offences
Nor the insults and putdowns
This is not a
Such is the life
It resembles to
The shirt you
are wearing
Dreams never
You should feel good with
your dream
You are a sparkle of
Where there are tears
and pains
There is love
There is mope and hatred
There is contempt
Such is the life
Wrapped with
Surrounded by gems of


Jeta i ngjanë
një cope letre
Vjen një çast
e zemrën e çjerrë
I rrënon të gjitha
Nëse mundesh flake
edhe veten
Në ato grimca
Që ty të duken me
pak vlerë
Ato ngjajnë me
zemrën e tretur
Të mbuluar me
puthje të heshtura

Ato pak grimca letre
E ndryshojnë edhe
natën e varrit
E ty të gjitha të
duken pa vlerë
Të mbushura me plot
Mos harro
Se brenda tyre je
vetëm Ti
Ndryshojmë ne e ndryshojnë
Ka diell po ka edhe
shi e stuhi
Jeta s’do kishte
Pa do pika hidhësi

Si mund t’i grisësh
Shpesh me rrezet ke
Krahët i ke hapur
Ke shtrënguar
Si ushtar i je
dorëzuar jetës
Pas ëndrrave ke
Me sytë e frikës
diellin ke përqafuar

Mos i fsheh
As fyerjet e injorimet
Kjo nuk është
E tillë është jeta
Ngjanë si me
këmishën që ke
Ëndrrat nuk
mbarojnë kurrë
Ti ndjehu mirë me
ëndrrën tënde
Ti je shkëndijë e
Aty ku ka lot e
Ka dashuri
Ka trishtim e urrejtje
Ka mospërfillje
E tillë është jeta
E mbështjellë me
E rrethuar me perla

4. NEZIR PROKSHI 1945 KOS Prishtinë / Priština
(Author did not send his application for the Third Round).

5. ARIANA BYTYQI 1985 KOS Lipjan

Međ’ hiljadu snova, kao u svijetu bajki
Otišla sam ostrvu koje je čekalo na hodočašće
Tamo gdje se zapliću želje, za životom, za snom
Gdje dani sviću pozlaćeni – jutra.

Tamo, gdje i posljednja čaša, prevrnuta moli ukradena
Drhtavo tijelo gdje se iznenada otme
Preko hiljadu riječi rađe se uz nadzor noćnog vida
Gorućom požudom, prekriveni vriskom

Ni kap vina nije ostala na rubu kipuće žeđi
I poderana pjesma, duša je koja probada
Osim razbijenog stakla i ubijene duše – ništa nema
A vrijeme golica i na zidovima visi

Tamo gdje je duša zapaljena, strašno patimo
Neka neko ugasi žeđ vatrom sa ruba čaše
Zadnja kapljica vina u čaši čeka
Pusti me, pusti me da se popijem, mali je svijet

Nije ostalo ništa, čak ni riječi ogrebane na kartama
U noćnoj jeci, u vjetru koji zviždi
Opet mi dođe, pijem se pijana u zlatnoj čaši
Gutam vrućinu, istim žarom.


A thousand dreams, as in the world of fairy tales
I went to the waiting island for the only pilgrimage
Where we knit desires, for life, dreams
The days dawned gilded, the mornings dawned

There, where the last glass, the theft of it was overturned
And the trembling body, was suddenly abducted
Over a thousand words when writing the night vision
Over burning lust, covered in screams

Not a drop of wine remained on the brink of boiling thirst
And a torn song, the soul that pierces
Except broken glass, and a murdered soul
And the time that tickles on the walls hangs

Where the soul is kindled, terribly suffer
Extinguish the thirst with fire on the edge
With the last drop of wine in the glass
Let me, let me decompose, to that world

There was nothing left, not even words scratched on the cards
In the night echo, in the wind whistling
It comes to me again, I drink it drunk with golden cups
To swallow the heat, with that scorching.


Njëmijë ëndrrave, si në botën e përrallave
U treta ishullit të pritjes për të vetmin shtegtim
Ku thurnim dëshirat, për jetën, andrrallave
E ditët zbardhnin praruar, mëngjeseve me agim

Atje, ku gotë e fundit, përmbysej rrëmbim
Dhe trupi drithmash, rrëmbehej papritmas
Mbi njëmijë fjalë kur shkruhej nata vegim
Mbi epshe ndezur, mbuluar mes britmash

Asnjë pikë verë, s’mbeti buzë etjes që vlon
Dhe një këngë e grisur, shpirtin që shpon
Veç qelqe të thyera, dhe një shpirt i vrarë
E koha që përpëlit tik-taket mbi mure varë

Ku shpirti të ndizet, frikshëm të vuaj
Etjen me zjarr mbi buzë të ta shuaj
Me pikën e fundit të verës në gotë
Lermë, lermë të tretem, tek ajo botë

Nuk mbeti asgjë, as fjalë gërvishtur mbi karta
Në jehonë nate, në t’erës fërshëllimë
Rishtas më vjen, dehjen ta pi me kupa të arta
Ta përpijë vapën, me atë përcëllimë.


Noćas bih da čujem
neku lepu nežnu reč,
od tuge i bola
duša mi umorna već.
Noćas bih da zaboravim
na sve,
nek miruju na srcu
sve bolne rane,
nek bar noćas
duša zaboravi
na sve,teške minule dane.
Nek mi noćas misli,
plove lađama sreće
nek po tome upamtim
ovo tiho,mirno veće.

1. RANIA ANGELAKOUDI 1967 GRE Thessaloniki

Svijeću koju sam zapalila na tvom oltaru
O sveštenice usijana!
Omotana poput tebe u sjaju tvoje boginje
Borim se očima
protiv sjaja tvoje svjetlosti…
To me zasljepljuje!
Moje poštovanje….
Moje strahopoštovanje…
Moje dostojanstvo….
I sva bogatstva mog bića
Ponizno sam klekla pred tvoje noge
Dok stojiš visoka
Visoko… Veličanstveno … Obožavano
Moja sveštenica… .Život je nepredvidljiv!
Moje tijelo i dušu si osvojila
i sva bogatstva mog bića
tebi sam zavještala
i sva bogatstva mog bića
tebi ću zavještati
i ustrajat ću
i podržavat ću svoje vrijednosti
tako da se tvoje vrijednosti konvergiraju
i postanu ideali
za tebe i mene!
Moja obožavana sveštenice,
Život je tako voljen, a opet tako jadan.


A candle I lit in your altar
O Priestess incandescent!
Enveloped as your are in the glow of your goddess
I struggle my eyes to keep open
against the splendor of your light…
It dazzles me!
My respect….
My awe…
My dignity….
And all the riches of my being
I humbly lay at your feet
As you stand tall
My priestess….Life unpredictable!
My body and soul you have conquered
and all the riches of my being
to you I have bequeathed
and all the riches of my being
to you I shall bequeath
and I shall persevere
and I shall uphold my values
so that with your values they converge
to become ideals
for you and me!
My adored Priestess
Life so beloved and yet so wretched.

2. ILIAS FOUKIS 1969 GRE Athens

U smrznutom otpadu Antarktika
jedino što nedostaje
bješe Sunce…
koja je na kraju pronađeno u višku
ali u pustinji Sahari.

U vrućini i suhoći Sahare
nedostajala je samo…
koja je pronađena u višku
ali u amazonskim kišnim šumama.

Uronjen u amazonskoj oazi
jedino što nedostaje
bješe samit …
koja je pronađen u višku
ali na himalajskim planinama.

Sad kad sam stigao do najvišeg vrha
na Himalajima
Vidim da ne možeš sanjati
ništa više od toga…

Na samitu
sigurnost i spokoj
su tako umirujući i nesmetani
da sam mogao doslovno
umrijeti od samoće …

Iz tog razloga…
budući da želim živjeti
jedino rješenje je silazak…


In the frozen wastes of Antarctica
the only thing lacking
was the Sun…
which was found in excess
only in the Sahara Desert.

In the heat and aridity of the Sahara
the only thing lacking was…
an Oasis
which was found in excess
only in the Amazon rain-forests.

Immersed in the Amazon Oasis
the only thing lacking
was the Summit…
which was found in excess
only in the Himalayan Mountains.

Now that I’ve reached the highest summit
in the Himalayas
I see that you can’t dream of
anything higher than this…

On the Summit
the security and serenity
are so soothing and undisturbed
that I could literally
die of Loneliness…

So for that reason..
since I want to live
the only solution is descent..

3. DEMETRA KINTSAKI 2003 GRE Thessaloniki

Za vas koji vrijedite
Nikada nećete znati,
Za vas čiji će ožiljci rasti
Svaki put kad se vraćate kući.

Možda bi svijet mogao biti
Nešto više od crno-bijelog.
Možda postoji razlog
Vjerovati da će sve biti dobro.

Svaka kap vaše krvi,
Svaka teška, gorka suza,
Nikad, nikada, neće ukazati
Da biste trebali nestati.

Vrišti glasno u prazno
Nikad se nemojte zaustaviti, nikad se nemojte uplašiti,
Neko će dotrčati
Vaš glas će se čuti.

Svijet ljudi još uvijek postoji
Ne plači, jer nije nestao.
Uredu je ako ga još ne vidite.
Uvijek je najtamnije pred zoru.

Njihov svijet može biti lijep
Njihovo nebesko plavo, širom otvoreno.
Možda nisu uspjeli više puta
Nego što ste ikad probali.

Nastavi, stani na noge.
Malo duže, samo malo,
Jer strpljenje može biti gorko,
Ali to je voće slatko.

Neka svi pucaju,
Udarit će te sa svime što imaju.
Jer je njihov inat besmrtan.
Nikad ne zaboravi, ti nisi.

Svako bi vas mogao srušiti,
I uredu je raspasti se.
Jer uvijek možeš ustati,
Svaki put je novi početak.

Kad na kraju svog užeta
Zavežite čvor i čvrsto se držite.
Ovo putovanje je samo divlja vožnja
Nazovimo je životom.

At the end of the rope

For you, whose value
You will never know,
For you whose scars will grow
Every time you will go home.

Perhaps the world could be
Something more than black and white.
Maybe there’s a reason
To believe you’ll be alright.

Each drop of your blood,
Every heavy, bitter tear,
Will never, ever, indicate
That you should disappear.

Scream loudly into the void
Never stop, never in dread,
Someone will come running
Your voice will be heard.

The people’s world’s still there
Do not weep, for it’s not gone.
It’s okay if you don’t see it yet.
It’s always darkest before the dawn.

Their world can be beautiful
Their sky blue, open wide.
Maybe they have failed more times
Than you have ever tried.

So keep on going, get on your feet.
A little longer, just a bit,
For patience may be bitter,
But its fruit is sweet.

Let them all fire away,
Hit you with all they’ve got.
Cause their spite is immortal.
Never forget, you’re not.

Anyone could tear you down,
And it’s okay to fall apart.
Cause you can always rise again,
Each time a new start.

When at the end of your rope
Tie a knot and hold on tight.
This journey is a wild ride
We shall call it life.


Apsurdno crveno
kapa iz srca
trn ljubomore ga je ubo
zanemarujuć’ nijanse
ti ne dozvoli mu da leži u tebi
ludi buntovnik
ugrabit će ti dio duše
kidati te
a ljubav ne boli
jer kad se duše dodiruju
s nebesa kiša plače
hladan tuš
oprat će lavu koja kaplje
iz otvorenog srca
tako se anestezira tanki zglob

Cold shower on an open heart

An absurd red
dripping from the heart
the thorn of jealousy had stung her
disregarding the shades
don’t let her lie on you
crazy rebel
she will grab parts of your soul
tearing you up
love does not hurt
when the souls touch one other
from heavens the rain cries
a cold shower
will wash the dripping lava
from the open heart
anesthetizing the thin ankle
of the worm.

Duş rece pe cord deschis

Un roşu absurd
picură din inimă
ghimpele geloziei o înţepase
fără să-i pese de nuanţe
n-o lăsa să te mintă
nebunule rebelule
îţi va lua părţi din suflet
iubirea nu doare
când sufletele se ating
din ceruri ploaia plânge
duş rece
va spăla lava prelinsă
din cordul deschis
anesteziind glezna subţire
a viermelui.


Šta ti kaže moja suza, dragi moj?
Laže li ili govori da je jesen uzdah
Jesi ti žar u kaminu, samo bezbroj,
A ja, uz čašu vina, samo okusa dah?

Šta mi može reći kap rose, želim pitati
Jer nikad nisi razmijenio ni riječ ni poziv?
I kako sad dušu ko zadatke podijeliti
Kad ti tijelo nema osjeta saziv?

Čuvaj ono što je ostalo da se nađe i spasi u meni!
Praznina koja izgleda tako usko zavarena u prorez,
Odzvanja tajnim odjecima, vidi u ženi
Koju si otjerao, a koju ne dijeli oprez.

Jesen je… Ponovno je jesen, moja riječ!
Sastavite me iz svih dijelova od kojih sam napravljena
I na kristalnom poslužavniku, svjetlost Gospodnju ko mliječ,
Donesite jer je želi, oh, za njom čezne žena sluđena!

Neće biti više bune kod izvora,
Puls mi neće posustajati i nositi me…
Za moju ljubav više nema govora
Spremna sam za svijet snova, ajme!


Ce-ţi spune astăzi lacrima, iubite?
Te minte că e toamna un suspin,
În care tu eşti jar la gura sobei
Iar eu aromă de gutui şi vin?

Ce-ţi mai șoptește un crâmpei de rouă
Când n-a ştiut vreodată a grăi?
Şi cum împarte sufletul în două,
Pe-altarul unei lumi scăldate-n gri?

Să mai păstrezi ce crezi că poţi din mine…
În vidul ce-n fisuri pare sudat
Rămas-au doar ecouri clandestine
Pe care le-am gonit, dar n-au plecat.

E toamnă iar… E toamnă, bat-o vina!
Adună-mă din toate câte sunt…
Pe-o tavă de cleştar adu-mi lumina
De care-mi este dor! O, ce dor crunt!

Și n-or mai fi izvoare răzvrătite,
Un ceas nu va mai bate indecis…
Şi numai eu voi şti de ce, iubite…
Iubitul meu dintre real şi vis…


What does my tear say to you, my dear?
It lies and says that autumn is a sigh
When you are embers in the fireplace, so near,
And me, a quincy flavor by a glass of wine?

What could a dewdrop tell you, I may ask
When it has never made a word or call?
And how can it divide the soul for the task
So your body could nothing feel at all?

Save now what’s left to find and be saved in me!
The void that seems so closely welded in the slit,
Resounds with surreptitious echoes, see
Which I’ve chased away, but they refused to split.

It’s autumn… It’s autumn again, my word!
Put me together from all the parts I’m made of
And on a crystal tray, bring me the light of Lord,
I so desire, oh, how much I long for love!

There will be no more rebellious springs,
My pulse will be no longer faltering and hurled…
As I’m the one to know what my love brings,
My sweetheart, poised between reality and dreamworld…


Počela sam se savijati
Pod pritiskom proteklih godina
Oči su mi vlažne jadikovke
U bolu od blaga izgubljenih koraka…

Počela sam se saginjati.
Sa svakim padajućim lišćem
Utapam se u djetelini svoje nade
I u vjerovanju u budući život.

Počela sam se klanjati
I ruke su mi utrnule
Moja duša nosi krunu blagog bola
Zaspala sam … izgubila se iz vida, podlegla.


I’ve started getting bent
Under the past years’ pressure
My eyes are wet lament
In pain of lost steps’ treasure…

I’ve started bending over.
With every falling leaf
I drown in my hope’s clover
And future life belief.

I’ve started bowing down
And my hands are numb
My soul bears mild pain’s crown
Asleep… lose sight, succumb.


Am început să mă-ncovoi
Sub apăsarea anilor trecuţi
Mi-s ochii umezi de nevoi
Şi simt durerea paşilor pierduţi…

Am început să mă aplec
Cu fiecare frunză căzătoare
În propria-mi speranţă mă înec
Şi simt chemarea vieţii viitoare.

Am început să mă înclin
Iar mâinile mi-s amorţite
Sufletu-mi adoarme la cel mai dulce chin
Şi simt cum lumea începe să mă uite.

4. LAURA IONESCU 2003 ROM Bucurest

Pokazala sam im kako da čuvaju taj osjećaj zavisti,
kako se hraniti praznim zrakom; pretvarajući bol u izlivenu rijeku “ludog”.
Rekla sam “pustite suze da teku”, jer kad ih ne mognete kontrolisati
neće vam se znati otkotrljati niz obraze i mogle bi vas zadaviti.
Rekla sam “sa komadom papira sagradite brod od papira”,
jer kad vas izdaju ruke i noge
još uvijek možete gledati sebe kako plovite u daljinu.
Pokazala sam im kako se penju ne najstrmijom kosinom već najravnijom;
jer samo kad se nema gdje popeti, morate znati kako to učiniti –
jer je gaženje po zraku teže nego po vodi
i kad vas svi napuste
morate znati kako pobjeći iz te praznine.
Rekla sam “odsjecite krila” – nema potrebe učiti kako letjeti
vaše tijelo je ovdje zarobljeno, morate naučiti kako otvoriti svoj um,
iskoristite svoju maštu jer je to dar kreacije –
način da se oslobodimo ove simulacije.
Rekao sam “pogledajte dolje”; naučite gledati u svoja stopala
jer bi mogli pješačiti kilometrima, ali trčat će samo ako vi znate kako.

Naučila sam ih kako da umru.
Sada govorite “da”, “uredu”, “hoću”, “moram”
Ne zalažete se za ono što znate da je istina,
i ako suza padne iz vašeg skrivenog okeana,
nasmiješite se… i natjerajte lažove da vole vašu municiju.


I showed them how to treasure that sentiment of envy,
how to feed on empty air; turning the pain into an overflowing river of ‘crazy’.
I said “let the tears flow”, for when you won’t be able to control them
they won’t know how to roll off your cheeks and they might choke you.
I said “with a scrap piece of paper build a paper boat”,
for when your hands and legs betray you
you can still watch yourself sailing into the distance.
I showed them how to climb not the steepest slope but the flattest;
for only when there is nowhere to climb you must know how to do so –
because treading on air is harder than on water
and when everyone deserts you
you need to know how to escape that void.
I said “cut your wings off” – there’s no need to learn how to fly
your body is trapped here, you must learn how to open your mind,
use your imagination for it’s a gift of a creation –
a way to break free of this simulation.
I said “look down”; learn to look at your feet
for they might walk for miles but they’ll only run if YOU know how.

I taught them how to die.
You now say “yes”, “okay”, “I will”, “I do”
You don’t stand up for what you know is true,
and if a tear drops from your hidden ocean,
smile — and make fake love your ammunition.

1. VESNA ŠARE 1961 SLO Koper
JESI LI JE POLJUBIO (preveo Jure Drljepan)

jesi li je poljubio
letimični ljubimče jutarnjih šliceva
jesi li je poljubio
dok je padajućih ušiju
posrćuća starica
puzala kroz bijelo odijelo
da ne bi čula
kuckanje tvojih koraka
u dan
ptica koje melju blizinu

jesi li je poljubio
zapade zimskih cvjetova
jesi li je poljubio
dok je kao dijete tekla u ženu
i izlila se po tvojim prsima
hladnim i dremovnim
kao ledena staza
bez kape i kaputa

nisi je poljubio
jadni siroti ubojico
zašivenih ruku i slamnatih ležaja
trgao si mozaike
zlorabljenih dodira
i gazio kroz bujice
podivljale krvi
da bi u crno-bijeloj ribi
na dnu mrtvoga mora
prezrele usnice skrio


ali si jo poljubil
bežni ljubimec jutranjih razporkov
ali si jo poljubil
ko se je padajočih ušes
plazila skozi belo obleko
opletajoča starka
da ne bi slišala
pritrkavanja tvojih korakov
v dan
ptic ki meljejo bližino

ali si jo poljubil
zahod zimskih cvetov
ali si jo poljubil
ko je kot otrok tekla v žensko
in se iztekla na tvojih prsih
mrzlih in zaspanih
kot ledena steza
brez plašča in kape

nisi je poljubil
ubogi revni morilec
zašitih rok in slamnatih ležišč
si trgal mozaike
zlorabljenih dotikov
in bredel skozi hudournike
podivjane krvi
da bi v črno beli ribi
na dnu mrtvega morja
skril prezrele ustnice

2. TANJA OCELIČ 1969 SLO Nova Gorica (Bilje)

Izuzimamo, Izuzetke


Izlazimo Iz Izmišljenih Inicijativa
Izgovaramo Imena

Iz Izvora Ideja

Imitacijom Izgovora


Ističemo, Iskon

3. INGRID PEINKICHER 1969 SLO Radovljica
(PIROMANKA SRCA – naslov pesničke zbirke, izdane u Sloveniji,

Kako ljubav prema tebi može umrijeti,
ako ne želi, ako ne može, ako ne zna?
Znam da nigdje drugdje ne mogu naći tvoje oči,
Ne mogu da nađem tvoje dlanove na dlanovima drugih ljudi,
samo je tvoj osmijeh najslađi,
tvoj dodir poput dodira nježnog cvijeta
na ranjenom licu.

Moram se vratiti u tvoje naručje,
jer ne znam nigdje drugdje i ne želim više nikamo ići.
Bez tebe je život pakao.

See more about the organization of the Third Round here:

Mili Dueli 2020: Third Round Organization

Mili Dueli
Mili Dueli Copyrights


Made in Bosnia and Herzegovina
by Nermin Delić

Europe / Balkan Peninsula
Bosnia and Herzegovina
Federation of Bosnia and Herzegovina
Central Bosnia Canton
Jajce Town 70202

Sva prava zadržana. // All rights reserved.



Vaša adresa e-pošte neće biti objavljena. Obavezna polja su označena sa * (obavezno)